maandag 2 april 2018

Druk Paasweekend


Het is Pasen en daar is van alles te doen. Net als de voorgaande twee jaren zaten we zaterdag op de eerste buitenwedstrijd in Venlo. Voor het vrouwtje en mij de eerste wedstrijd in de 3e graad. We waren benieuwd. Na het verkennen van de jumping kwam het vrouwtje weinig zelfverzekerd naar de tent terug. Het was een heel moeilijk rondje, zei ze, ze was doodsbang dat ze het rondje niet eens kon onthouden. Dat bleek niet het probleem te zijn, maar het ging al bij de tweede horde verkeerd. Die nam ik namelijk van de verkeerde kant. Maar ik kon er niets aan doen, het vrouwtje gaf dat immers zo aan en ik doe precies wat zij zegt. Het middengedeelte ging eigenlijk best wel aardig, maar ja, dat maakte niets meer uit, want we waren al gediskwalificeerd.




Ook het eerste vast parcours verliep een beetje rommelig en eindigde met een diskwalificatie. Na het verkennen van het tweede vast parcours had het vrouwtje het helemaal gehad. Ze zag het totaal niet meer zitten en wilde het liefst naar huis. Ze was overigens niet de enige die aan het klagen was. Ook de andere wedstrijdlopers waren niet blij met de rondjes. Je zag er ook bijna niemand foutloos doorheen komen, de ene na de andere diskwalificatie. Uiteindelijk heeft het vrouwtje toch besloten om het laatste rondje te doen en tot onze grote verbazing ging dat best wel lekker. Een kleine weigering bij de tunnel, maar geen diskwalificatie en gewoon netjes uitgelopen. We zijn zelfs 8e geworden. Slechts negen combinaties hadden dat parcours zonder diskwalificatie overleefd, de andere bijna dertig niet. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dat niet een van onze topprestaties was. We hebben er tien seconden te lang over gedaan, dus dat moet toch wat sneller. Maar dat rondje heeft het vrouwtje wel goedgedaan. Ze had weer een beetje zelfvertrouwen.




Net als de voorgaande jaren hadden we met het weer in Venlo ontzettend veel geluk. Bijna de hele dag zon en slechts een paar druppeltjes regen. Het was zelfs zo warm dat het vrouwtje in haar T-shirt kon lopen. Helaas zou dat snel veranderen. Op weg naar huis begon het pijpenstelen te regenen en gisteren was een grijze regenachtige dag. Over het algemeen gaan we met Pasen altijd naar een of andere tuin om de mooie bloemetjes te bewonderen. Tot nu toe is het echter vrij koud geweest en dus zijn er nog maar weinig bloemen te zien. Een bezoek aan een tuin had daarom geen zin. De baasjes besloten om met ons naar de Waal te gaan. Nou, wij waren daar niet rouwig om. Geweldige beslissing. Lekker achter onze bal aan en genieten.

 
Landschap in de buurt van Kerkwijk

Ik ben altijd heel erg zuinig op mijn spullen, ook op mijn bal. Met Romy is dat een ander verhaal. Ze heeft inmiddels talloze van haar trekspeeltjes gesloopt. Die gaan telkens hooguit een paar weken mee. Ook de bal is ze regelmatig kwijt en ze kan zich dan ook niet meer herinneren waar ze die gelaten heeft. Gisteren liet ze haar bal ergens vallen en rende vervolgens achter mij aan. We hebben zeker een kwartier gezocht, maar de bal bleef spoorloos. En toen hadden we dus nog maar een bal. Romy snapte er helemaal niets van. Tja, dat krijg je als je niet op je spullen let.




Vanochtend hebben we een wandeling gemaakt door het stadspark van Zaltbommel. Superleuk! Je kan helemaal om het stadje met zijn oude vestingsmuren heen wandelen. Door het slechte weer waren er weinig mensen, zodat we volop van de rust konden genieten. Dat is een locatie waar we zeker nog vaker komen. We hebben dus gewoon genoten van het Paasfeest. Op naar de volgende feestdagen.

maandag 26 maart 2018

Sheltie wandeling Wellerwaard


Afgelopen zaterdag werden twee sheltie wandelingen georganiseerd: eentje in het Leenderbos en eentje in de Wellerwaard bij Emmeloord. De baas had het al weken over de wandeling in het Leenderbos, want dat is voor ons maar een half uurtje rijden. Dit weekend hadden we bovendien helemaal niets op de agenda staan, zodat we ook een keer mee konden. Toen kwam echter het bericht dat er ook een wandeling in de Wellerwaard georganiseerd wordt. Dat leek het vrouwtje weer iets, vooral toen zij hoorde dat waarschijnlijk ook ons eerste vrouwtje mee zou wandelen. De knopen werden doorgehakt en uiteindelijk hebben de baasjes voor de Wellerwaard gekozen.

 
Laura - mama van Romy

Zaterdag gingen we dus met zijn allen in de auto zitten om zo’n anderhalf uur naar Emmeloord te rijden. Ons eerste vrouwtje Joukje had Macho (broer van mij en halfbroer van Romy), Laura (mama van Romy) en Cheeta (geen familie van ons) meegebracht. Nu weet ik in ieder geval waar mijn kleine zus dat temperament vandaan heeft. Dat heeft ze echt van moeders. Wij hondjes weten helemaal niet dat we familie van elkaar zijn, maar we hadden het desondanks heel erg gezellig met elkaar. En de baasjes en ons eerste vrouwtje hadden elkaar veel te vertellen.

 
Macho - broer van mij en halfbroer van Romy

Samen met de groep hebben we een hele leuke wandeling gemaakt door dat nieuwe natuurgebied. Je hebt er ook strandjes waar we zo echt konden rennen. Heerlijk! En het weer was echt een droom. In het begin van de wandeling hadden alle baasjes dikke winterjassen aan, maar die gingen na verloop van tijd allemaal uit. De zon scheen volop en het was lekker warm. Het was een geslaagde dag, die zeker voor herhaling vatbaar is. 




Helaas is het weer dit jaar nogal onvoorspelbaar. Vorige week zaterdag zouden we naar de wedstrijd in Bergen op Zoom gaan, waar het vrouwtje en Romy hun eerste 1e graad wedstrijd zouden lopen. Maar het was zo koud dat de wedstrijd afgelast moest worden. Zondag zou in Bemmel een wedstrijd plaatsvinden en die was ook buiten, maar daar had het vrouwtje niet ingeschreven. Die werd echter door het slechte weer ineens verplaatst van Bemmel naar het Duitse Kalkar, waar een grote hal staat. Veel mensen zagen het niet zitten om helemaal naar Kalkar te gaan, maar toen het vrouwtje al die afmeldingen zag, zag zij haar kans schoon. Ze heeft meteen een mail gestuurd naar de organisator en gevraagd of ze alsnog kan inschrijven en dat mocht.

 
v.l.n.r.: Romy, ik, Laura en Macho

Vorige week zondag gingen we dus naar Kalkar, waar Romy nog een keer een debutanten wedstrijd mocht lopen. De parcoursen waren een stuk moeilijker dan de vorige keer, met veel meer bochten erin en ook met wissels. Ik was dus benieuwd hoe dat zou aflopen met Romy. Bij de twee vaste parcoursen deed Romy een paar rare dingen, waardoor ze meteen een diskwalificatie hadden, maar voor de rest zag het er niet slecht uit. De jumping ging echt geweldig. Kort voor het eind maakte het vrouwtje echter een fout, waardoor Romy een sprong nam in plaats van een tunnel. Dus ook hier een diskwalificatie. Maar het vrouwtje was superblij!!! Ze heeft nu echt het vertrouwen dat het allemaal goed komt. Ik weet dat ze heel erg bang was dat ze Romy niet kan bijhouden, maar dat valt reuze mee. Ik kijk echt uit naar de volgende wedstrijd met Romy.

zondag 25 februari 2018

Siberische kou


De afgelopen weken hebben we het nodige meegemaakt met het weer. Regen en nog meer regen, overal modder, grijze hemel. Inmiddels is het eind februari en we dachten dat we het nu allemaal gehad hebben. Maar nee hoor, na al dat water komt nu Siberische koud onze kant op. De aankomende dagen wordt ijskoud weer voorspeld, met gevoelstemperaturen van maar liefst min 18. Oei, daar krijg ik wel koude pootjes van, dat lijkt me dus niets.




Gelukkig is het water hier al een beetje weggetrokken en kunnen we toch weer een hoop van die dingen doen, die we altijd doen, zoals aan de Maas rennen. De gemeente is de afgelopen weken druk bezig geweest en heeft onderhoud gepleegd op al onze wandelwegen. Nu kunnen we weer prima wandelen. Dat is wel fijn, want van al die modder worden wij ook niet vrolijk.




Vorige week kwam het vrouwtje op het idee om weer een keer ergens anders naartoe te gaan, want altijd hetzelfde rondje lopen, is ook niet interessant. Ook is het in het weekend aan de Maas niet altijd leuk. Daar komen namelijk vaak mensen uit omliggende dorpen met hele grote honden, die totaal niet naar hun baasje luisteren en die het leuk vinden om achter ons aan te lopen. Dat is niets voor ons. Vorig jaar hadden we een leuke wandelplek ontdekt in Aalst, die ons heel goed bevallen is. Daar gingen we dus naartoe.

 
Romy 20 maanden

Jeetje, zeg, dat was weer echt een leuk idee van het vrouwtje! In het begin viel het eigenlijk nog mee. Tussen de modder was er nog voldoende gras om op te lopen, maar dat veranderde snel. Om naar het strand te komen, moet je door een klein bosje, en daar was het helemaal raak. Overal modder, je wist amper waar je moest lopen. Voor ons is dat eigenlijk goed te doen, want op vier poten loopt het toch wat makkelijker dan op twee. Maar de baasjes hadden er echt moeite mee. Romy en ik keken vol verbazing hoe de baasjes zich aan allerlei bomen vasthielden om verder te komen. Zag er echt hilarisch uit.




Ondanks dat overal water stond en alles vol met modder was, hadden wij de grootste lol. Wat is het toch leuk om een keer ergens anders te zijn. Toen we weer bij de auto kwamen, zagen Romy en ik echter uit als een modderbal. Heeft even geduurd vóór we weer fatsoenlijk eruit zagen.




Als we niet aan de wandel zijn, trainen we regelmatig met Romy. De palen gaan inmiddels echt geweldig. Ze is al heel stabiel op de palen en kent verschillende insteken. En ze rent er hartstikke snel doorheen. Soms vraag ik me echt af hoe mijn kleine zus dat allemaal doet. Het vrouwtje en Romy zijn pas een paar weken geleden begonnen met de palen, maar het ziet er uit alsof ze die al jaren doet. Sinds kort hebben we ook een eigen wip thuis. Die is leuk!!! Eigenlijk is het de bedoeling dat Romy de wip onder de knie krijgt, maar ja, een beetje lol moet kunnen. Soms gaan we achter elkaar de wip over, dat is veel leuker dan in je eentje. Gebeurt natuurlijk allemaal onder het toeziend oog van de baasjes, die letten goed op dat er niets gebeurt. Ook gaan we samen met het vrouwtje de afloop kattenloop trainen. Ik moet dan heel hard over een plank lopen en als ik helemaal tot het eind loop – lees: het goed doe – krijg ik een snoepje van het vrouwtje. Wat mij betreft kan het seizoen weer beginnen, ik ben er klaar voor en Romy volgens mij ook.

zondag 4 februari 2018

Promotie naar de 3e graad


Het nieuwe jaar is voor ons meteen goed begonnen: het vrouwtje en ik hebben eindelijk ons laatste u’tje op het vast parcours gelopen. Begin januari wilde het net niet lukken. We liepen geweldig, maar bij de afloop kattenloop ging het wederom fout. Wel hadden we een u’tje op de jumping. Maar op 28 januari lukte het eindelijk. Ineens herinnerde ik me weer dat ik netjes tot aan het eind van de kattenloop moet aflopen en zie daar, het u’tje was binnen. Met maar liefst twaalf u’tjes promoveren we nu naar de 3e graad. Ben echt trots op het vrouwtje en mij. Wie had dat twee jaar geleden gedacht, dat wij het zo ver zouden schoppen.

 
Foto van de wedstrijd in september vorig jaar

Dat was helaas het enige goede nieuws van het nieuwe jaar, de rest is tot nu toe matig. Bij ons heeft het de afgelopen weken voortdurend geregend en niet een beetje ook. Het gevolg daarvan is dat hier op alle weilanden hele plassen ontstaan zijn. Ook onze wandelroutes langs de Maas staan regelmatig onder water, dus kunnen we daar niet meer lopen. Het is niet zo dat we ons vervelen, nee hoor, er is altijd genoeg te doen, maar de Maas of de Waal zijn onze favoriete wandel- en vooral renplekken. Wandelen in het bos is ook niet verkeerd, maar daar zijn nou eenmaal geen strandjes. En ook dat is niet ongevaarlijk. Een paar weken geleden hadden we hier een vreselijke storm, waarbij talloze bomen zomaar zijn omgewaaid. Als je nu door het bos wandelt, hoor je het overal kraken. Sommige bomen staan helemaal schuin en blijven alleen overeind omdat zij op andere bomen steunen. We moeten daarom altijd dicht in de buurt van het vrouwtje blijven en mogen niet meer langs de kant lopen als er bomen staan. Nou, ik heb er genoeg van, hoogste tijd voor de lente.

 
Landgoed Neerijnen in de winter

Romy gaat nu met het vrouwtje vier agility seminaars volgen bij een of andere kampioen. Afgelopen zaterdag waren ze er voor het eerst. Dat waren behoorlijk pittige rondjes, vertelde het vrouwtje, met outjes erin en met diverse wissels. Was eerder 2e graads niveau dan 1e graads en die rondjes moest mijn vrouwtje dus met mijn kleine zus lopen. Ondanks het hoge niveau ging dat allemaal prima. Die twee hebben veel geleerd, hoorde ik later. Ik moest helaas thuis blijven bij de baas en helpen met poetsen. Vond ik niet erg hoor, is ook een keer leuk.




Voor dit jaar heeft het vrouwtje weer iets nieuws verzonnen. Tot nu toe hebben we altijd wedstrijden gelopen bij de Raad van Beheer (RvB), maar nu gaan we ook wedstrijden lopen bij de Federatie Hondensport Nederland (FHN) en bij de RvB doen we dan wat minder wedstrijden. Het schijnt daar veel gemoedelijker te zijn heeft het vrouwtje gehoord. Veel minder wedstrijdlopers en de tijden zijn iets ruimer. Wel moet ik daar weer helemaal bij het begin beginnen, namelijk in de A-klasse, maar ik denk niet dat dat een probleem is. Om te promoveren heb je daar – net als vroeger bij de RvB – slechts drie u’tjes nodig om naar de B-klasse te promoveren. Vind het zo leuk dat ik dan samen met Romy in dezelfde klasse kan lopen, kijken wie van ons eerder de u’tjes bij elkaar heeft. Helaas zijn veel van die wedstrijden aan de andere kant van het land. Dat is wel jammer, maar zodra er een wedstrijd bij ons in de buurt is, gaan we die dus doen.

zondag 31 december 2017

De laatste dag van 2017


Het is amper te geloven, maar het is alweer zo ver: de laatste dag van het jaar is aangebroken. Het jaar 2017 was voor ons een druk jaar, waar we van alles gedaan hebben. Ik heb van iedere dag onwijs genoten, want iedere dag valt er weer iets anders te doen dat ik superleuk vind. Alleen de laatste dagen en vandaag was het iets minder met genieten. Sinds de Kerst vliegen ons namelijk hier de vuurpijlen letterlijk om de oren. En dat geknal is echt niets voor mij, ik blijf dat doodeng vinden. Romy heeft er eigenlijk niet zoveel last van. Zij heeft een andere strategie tegen vuurwerk verzonnen: ze gaat blaffen en blaffen en blaffen. Dat leek me niet zo’n gek idee, dus heb ik besloten om mee te gaan blaffen. Misschien dat het inderdaad stopt als we maar hard genoeg blaffen.




Op 23 december hadden het vrouwtje en ik onze laatste wedstrijd van dit jaar, dat was ook onze laatste kans om het laatste u’tje op het vast parcours te behalen. En inderdaad, we hebben weer een u’tje gelopen, maar wederom op de jumping. In totaal hebben we nu 10 u’tjes: 4 op het vast parcours en 6 op de jumping. Maar we zijn er wel trots op dat we zo goed lopen, dus maakt het eigenlijk niet uit. Voor ons was het een zeer succesvol sportjaar.




Ook Romy gaat bij de training met grote stappen voorruit. Die twee kunnen al geweldig samen lopen. Aangezien het aanleren van de palen tijdens de training niet echt opschiet, heeft het vrouwtje besloten om Romy de palen zelf bij te brengen. Ik was reuze benieuwd hoe dat zou gaan, want het vrouwtje beweerde namelijk dat Romy binnen 21 dagen de paaltjes zou leren. Ze had op internet filmpjes van de 2-by-2-methode gezien en daar hebben ze dat beweerd. Heel eerlijk gezegd geloofde ik er niets van.

 
Eindelijk netjes samen op de foto

Romy en het vrouwtje gingen enthousiast in de achtertuin aan de slag met de paaltjes. Eerst moest zij leren om door 2 paaltjes te lopen. Dat was een makkie voor haar, dus kwamen er snel 2 paaltjes bij. Op de tweede dag liep Romy al door 4 paaltjes. Tja, inmiddels zijn we ruim drie weken verder en ja hoor, Romy kent de paaltjes en rent er razendsnel doorheen. Ongelofelijk die kleine zus van mij.




Half december begon het hier ineens te sneeuwen. We zijn meteen met het vrouwtje naar buiten gegaan om ervan te genieten, want je weet immers nooit hoelang de sneeuw blijft liggen. We wilden per se met onze ballen aan de Maas spelen, dat leek ons geweldig. Helaas bleek dat achteraf niet zo’n goed idee. Na slechts een paar minuten was ik mijn bal kwijt. Ik wist waar die ongeveer gevallen was, dus rende ik naar die plek en begon te graven. Oeps, daar lag niets, dus een paar centimeter opschuiven en daar even graven. Ook niets. Nog een stukje verder en kijken of die daar ligt. Toen het vrouwtje eindelijk kwam, had ik het prachtige sneeuwlandschap in een slachtveld veranderd en was er in velden of wegen geen bal meer te bekennen. Dus moesten Romy en ik het met één bal doen. Dat ging een poosje goed, maar uiteindelijk raakte ook die bal zoek. Maar desalniettemin hebben we enorme lol gehad. De volgende dag zijn we met het vrouwtje naar de winkel en hebben we een hele lading nieuwe ballen gekocht.




Zo, lieve mensen, dat was het voor dit jaar van ons. We wensen iedereen een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig en hopelijk gezond 2018.

vrijdag 8 december 2017

Romy wordt debutante


De dagen worden weer korter en buiten wordt het kouder en vaak ook nat. Het vrouwtje is continu aan het klagen dat ze het helemaal gehad heeft met dat weer. Net als ieder jaar heeft ze weer wilde emigratieplannen. We zijn daar al allemaal aan gewend en laten haar haar gang gaan. Marbella in Spanje is volgens haar de ultieme plek waar je momenteel het beste kunt vertoeven. Bijna iedere dag een graad of 18 en nagenoeg dagelijks zon. Tja, daar zit wel iets in, dat moet ik toegeven. Is iets anders dan dat troosteloze weer hier. Maar ja, we zullen het daar toch mee moeten doen.

 
Romy 17 maanden

Om toch een beetje plezier te beleven, hebben we de afgelopen weken weer verschillende wedstrijden gelopen. De competitie is nu voorbij, maar je hebt overal promotiewedstrijden, waar je ook u’tjes kunt lopen. Op 18 november waren we in Hoogerheide, waar het vrouwtje en ik een geweldig vast parcours hebben gelopen. U’tje en tevens 2e plaats. Ook afgelopen zondag ging het naar Hoogerheide. Ook deze keer een u’tje gelopen. In totaal hebben we nu 9 u'tjes, nu nog eentje op het vast parcours en we promoveren naar de 3graad.




Ook Romy heeft inmiddels haar eerste wedstrijd als debutante achter de rug en dat ging echt veel beter dan verwacht. Het vrouwtje had er niet zoveel vertrouwen in, want ze hebben nog nooit een heel parcours samen gelopen. Bij de training heb je namelijk slechts een beperkt aantal toestellen. En Romy is razendsnel en blijft helaas nog niet altijd braaf voor een horde zitten. Alle zorgen waren echter ongegrond. Romy bleef zelfs netjes zitten en wachtte tot het vrouwtje riep.

 
En de tong hangt er weer uit!!!

Het spel deed Romy bijna foutloos. Het enige was dat ze langs de schutting liep in plaats van eroverheen. De rest ging prima. Bij het vast parcours had het vrouwtje een alternatief rondje verzonnen. Daar stond namelijk de kattenloop in en die kent Romy nog niet op volle hoogte, dus daar mocht ze niet overheen van het vrouwtje. Het laatste rondje moest een jumping worden gelopen en die ging echt helemaal perfect. Dat hadden jullie echt moeten zien, spectaculair was dat. Ze vlogen er gewoon overheen alsof het niets is. Tunnels, sprongen, sterretjes, allemaal geen enkel probleem. Helemaal foutloos en binnen een paar seconden waren ze klaar. Wauw! Echter kanjers zijn het.


maandag 6 november 2017

ISAC 2017


Zodra de herfst in aantocht is, begint het bij mijn vrouwtje weer te kriebelen. We moeten overal naartoe met haar op zoek naar herfsttaferelen, die zij op de gevoelige plaat kan vastleggen. De herfst is namelijk – aldus mijn vrouwtje – HET jaargetijde voor een fotograaf. De zon schijnt minder fel, overal de prachtige kleuren, het is gewoon genieten. Helaas valt het met de herfst dit jaar wat tegen. Veel bomen zijn al kaal en andere zijn nog groen. Twee weekenden met het vrouwtje op stap geweest, maar helaas heeft dat niet veel herfstfoto’s opgeleverd. Vrouwtje natuurlijk weer diep teleurgesteld.




Afgelopen weekend hadden we geen tijd voor herfstwandelingen, want afgelopen donderdag vertrokken we naar België voor onze eerste internationale wedstrijd, namelijk de ‘International sheltie agility championship’, afgekort ISAC. De baasjes hadden een hotel geboekt in Beveren, dat in de buurt van Meerdonk ligt, waar de wedstrijden gehouden werden. De wedstrijden duurden drie dagen: vrijdags was er een teamwedstrijd en moest een vast parcours en een jumping worden gelopen. Zaterdag moesten we individueel lopen en zondag was er nog een open jumping.

 
Romy 16 maanden

Bijna 600 combinaties hadden voor de wedstrijd ingeschreven, die uit alle delen van de wereld kwamen. Toen ik dat zag was ik toch echt onder de indruk, nog nooit op een wedstrijd geweest met zoveel mensen en hondjes. De baas achtte de kans, dat wij hoog eindigen, dan ook niet zo groot. Het vrouwtje was een stuk optimistischer, ze is niet zo gauw onder de indruk. We waren in ieder geval van plan om ons best te doen.




Vrijdag begonnen we met het vast parcours. Dat was een hartstikke leuk rondje met vloeiende lijnen, dus helemaal een parcours voor ons. Halverwege had de keurmeester iets leuks verzonnen: onder de schutting lag een tunnel en wel op zo’n manier dat de ingang van de tunnel vrijwel naast de oploop van de schutting lag. Toen wij in de buurt van de schutting kwamen, hoorde ik het vrouwtje roepen: ‘Schut, schut, schut’, waarmee ze me duidelijk wilde maken dat ik de schutting op moet. Normaal gesproken doe ik altijd wat mijn vrouwtje aangeeft, maar nu dacht ik ‘hè, laat ik voor de verandering maar een keer de tunnel pakken, kijken hoe dat uitpakt’. Na een paar seconden kwam ik superblij de tunnel aan de andere kant uit. Het vrouwtje stond daar met de handen in haar haren en schudde met haar hoofd. Oeps, was misschien toch niet zo’n goed idee. Meneer de keurmeester stond ook ineens met gekruiste armen, hetgeen betekent dat wij gediskwalificeerd zijn. De rest van het rondje ging perfect, maar ja, daar hadden we niet meer zoveel aan. ’s Middags moesten we een jumping lopen en die was gelukkig helemaal foutloos.




Zaterdag was het helemaal onze dag. Ik had het vrouwtje beloofd dat ik niet meer zulke tunnelstreken uithaal en dat ik op haar let. Bij de jumping kregen we helaas een weigering, omdat ik even aarzelde, maar voor de rest ging het perfect. 34e plaats van 67 combinaties. Ook het vast parcours ging prima, alleen miste ik weer een deel van de afloop kattenloop. Toen de uitslag van het vast parcours werd opgehangen, was de verbazing echter groot: we hadden een diskwalificatie. De baas maakt van ieder rondje dat we lopen een filmpje, dus werd het filmpje meteen uitgebreid bekeken. Nou, echt geen diskwalificatie te zien, zelfs de keurmeester wist zeker dat wij netjes hadden gelopen. Gelukkig kon de kwestie opgehelderd worden. In de computer stond de correcte uitslag. We waren op de 24e plaats geëindigd. Aan het eind van de dag werden de overall uitslagen bekend gemaakt, want die waren van belang voor de finale. En toen waren we echt verbaasd: 15e overall van de totale en 3e overall van de Nederlandse 2e graad medium. We hebben het dus supergoed gedaan. Zie je wel baas dat het vrouwtje en ik het kunnen?
De open jumping van gisteren was helaas geen succes, het vrouwtje was namelijk halverwege het parcours vergeten en stuurde me dus de verkeerde kant op. Voor de rest ging het echt prima. Ons maakte dat niet zoveel uit, we waren hartstikke blij met het resultaat van zaterdag en al met al was het een geslaagd toernooi.

 
Park Sonsbeek in Arnhem

Niet alles was overigens prima. Je hoorde overal mensen klagen. De prijzen van de consumpties op de wedstrijdlocatie waren belachelijk duur. Voor een portie friet € 5,-, kopje koffie (die overigens niet eens smaakte) € 2,50. Vrijdags moest zelfs € 0,50 worden betaald als mensen naar de wc moesten. Ook het eten in ons hotel was nogal prijzig en mensen, die daar gegeten hadden, waren niet tevreden. Nou, dat was weer iets voor het vrouwtje. Ze is niet echt gierig, maar ze heeft er wel een hekel aan om voor slechte kwaliteit geld uit te geven. Vrouwtje ging dus op internet zoeken naar betaalbare restaurants. Het probleem was echter dat Romy en ik nergens welkom waren, dus moest er iets worden gevonden waar je het eten kon meenemen. Maar geen paniek, mijn vrouwtje verzint altijd iets. Voor donderdagavond had ze een pizzeria gevonden, die voor weinig geld superlekkere pizza’s bakten. Die werd gewoon in de auto gegeten. Vrijdagavond werd eten bij de Chinees gehaald, die voor een paar euro heerlijke mihoen met kip en groeten had. “Hoe eten we dat”? zei de baas, “we hebben geen mes en vork”. Ook hiervoor had het vrouwtje een oplossing. We gingen terug naar het hotel, waar we kleine schoteltjes hadden en voor de rest werd er vrolijk met de handen op los gegeten. Dat is echt iets voor mijn vrouwtje. Overal een oplossing voor. Zaterdagavond was weer de Italiaan aan de beurt en zo hebben de baasjes toch nog lekker goedkoop gegeten. Ik vond het een geslaagde wedstrijd en hoop dat ik nog heel vaak zoiets leuks mag meemaken.