zondag 28 mei 2017

Nog een verjaardagscadeau


Voor mijn verjaardag op 30 april heb ik allerlei leuke dingen gehad: we waren met de sheltie vereniging naar de hondenspeeltuin en dan heb ik nog een super matras gehad, waar ik heerlijk op kan slapen. Ik was helemaal blij met mijn cadeaus. Het vrouwtje zei echter tegen mij dat dat nog niet alles is. Ik zou namelijk nog iets krijgen, maar dat was nog niet beschikbaar op mijn verjaardag. Bovendien zou dat een cadeau zijn dat ik samen met Romy zou krijgen. Ik snapte er helemaal niets van. Zoals gebruikelijk verklapte het vrouwtje helemaal niets, dus moest ik gewoon rustig afwachten.

 
Windmolen bij Neeltje Jans

Woensdagochtend zei het vrouwtje ineens dat het nu eindelijk tijd is voor het cadeau. Ik liep meteen door de hele kamer om op zoek te gaan, want als ik er als eerste bij ben kan ik het uitpakken en niet Romy, dacht ik bij mezelf. Maar nergens stond een doos of iets dat er niet thuishoort. Wilde mijn vrouwtje me nu voor de gek houden? Vond dat toch niet zo leuk. Al snel bleek dat het cadeau niet in huis is, maar dat wij ergens naartoe moeten. Hè, misschien nog een keer naar een hondenspeelplaats?




Ik zag dat het baasje de tent in de auto deed. Die nemen we alleen mee als we naar een wedstrijd gaan. Was dat mijn cadeau? Nee hoor, kon ik me echt niet voorstellen. In ieder geval stapten we allemaal de auto in en vertrokken wederom met onbekende bestemming. Zo’n anderhalf uur later arriveerden we bij een appartementencomplex in Veere, waar de baasjes op de benendenverdieping een ruim appartement gehuurd hadden. “Hier is jullie cadeau”, zei het vrouwtje, “een vakantie in Zeeland”. Wauw! Wat gaaf! Ik was helemaal perplex. Hoeveel hondjes zullen wel een vakantie voor hun verjaardag krijgen?

 
Strand van Burgh-Haamstede

’s Middags hebben we een wandeling gemaakt naar Veere. Het appartement lag iets buiten het centrum, maar binnen tien minuten stonden we in het centrum. Ik ben er al een keer geweest en sommige dingen kon ik me nog goed herinneren. ’s Avonds was het eindelijk zo ver: we mochten naar het strand van Vrouwenpolder. Ik hoopte zo dat we daar los mogen, maar na de teleurstelling in Friesland had ik daar toch mijn twijfels over. Het vrouwtje stelde me gerust. Hier in Zeeland mogen we gewoon los op het strand. Niet de hele dag, maar wel tussen 19:00 uur ’s avonds en 10:00 uur ’s ochtends. Nou, dat lijkt mij een prima compromis. Overdag is het vaak toch te warm voor ons, wij komen liever ’s avonds als het al een stuk afgekoeld is. Wat moet ik jullie vertellen? Het was echt genieten, Romy en ik hebben uitgebreid kunnen rennen. Heerlijk.




De volgende dag hadden we wedstrijd en wel in Wilhelminadorp, dat ook in Zeeland ligt. Nu snapte ik ook waarom de tent mee moest. Ook dat was een super dag. Alle drie de parcoursen foutloos gelopen. Bij de jumping waren we helaas net iets te langzaam, desalniettemin toch nog een 10e plaats. Het vast parcours ging helemaal geweldig: u’tje en tevens 4e plaats. We zijn er echt blij mee. Ook het spel hebben we goed gelopen: 9e plaats.

Het was donderdag vrij warm, maar het was in principe goed te doen. Het vrouwtje was samen met ons tussen twee tenten in gaan zitten, waar we lekker in de schaduw konden liggen. Bij het clubgebouw hadden ze voor ons hondjes zwembadjes neergezet, waar Romy en ik regelmatig naartoe mochten om de pootjes te koelen. Volgens mij was mijn vrouwtje daar wel een beetje jaloers op, want zij kan ook niet zo goed tegen warm weer. Ze moest wel even wachten, tot we later op de avond naar het strand van Domburg gingen.




Vrijdagochtend hebben we een kort uitstapje naar Zierikzee gemaakt, dat op Schouwen-Duivenland ligt. Veel was er helaas niet te zien en aangezien de temperatuur snel opliep, hebben we snel weer ons appartement in Veere opgezocht. ’s Avonds weer een uitstapje naar het strand, deze keer naar Burgh-Haamstede, dat volgens de reisgids het rustigste strand van heel Zeeland heeft. Toen we ’s ochtends van Zierikzee terugkwamen, waren we er al langsgereden. Nou, toen had je niet gedacht dat het hier rustig zou zijn, niet één parkeerplaats te vinden, maar ’s avonds zijn er inderdaad slechts weinig mensen.

 
Vuurtoren van Burgh-Haamstede

Het is daar in ieder geval heel anders dan bij de stranden in Vrouwenpolder en Domburg. Bij de eerste twee heb je een hoop trappen om naar het strand te komen. In Burgh-Haamstede wandel je op een pad tussen de duinen, met uitzicht op een vuurtoren. Dat vond ik een stuk leuker. Het strand zelf was ook fantastisch. Heel breed en nagenoeg geen mensen. Romy en ik hebben dus weer uitgebreid kunnen rennen. Helaas kan ik Romy niet meer bijhouden, ze kan echt zo hard lopen, dat is niet normaal. Ze heeft ook een heel aparte techniek, ze loopt een beetje als een haas. Eerst zet ze af met haar achterpoten, dan vliegt ze een paar meter door de lucht en vervolgens zet ze weer heel even haar achterpoten op de grond en vliegt verder. Het ziet er echt spectaculair uit.

 
Zonsondergang in Domburg

Helaas ging de tijd veel te snel voorbij. Gisterochtend moesten we alweer onze spullen pakken en gingen we naar huis terug. Heel erg jammer. Romy en ik hebben ontzettend van ons reisje genoten. Al die stranden, heerlijk. Wat een leuke provincie, dat Zeeland, helemaal geschikt voor ons hondjes.

zondag 21 mei 2017

Natuurtalent

Op 13 mei hadden we wedstrijd in Delft, waar we helaas niet zo goed gepresteerd hebben. De jumping ging op zich echt prima, alleen ging aan het eind weer iets mis. Ik sprong twee keer over een horde en ja, dan ben je natuurlijk meteen gediskwalificeerd. Bij het vaste parcours sprong ik iets te enthousiast van de kattenloop af. Ja ja, ik weet dat dat niet mag, het vrouwtje heeft mij dat al heel vaak uitgelegd en tijdens de training loop ik er ook altijd netjes vanaf. Maar training is toch iets anders, vind ik.



Het erge was dat we het spel helemaal verprutst hebben. Het spel telt namelijk mee voor de NK Teams. Ons team stond er tot nu goed voor: we waren vierde en dat betekent dat we door mogen naar het NK. Door dat gepruts van ons – en helaas ook van alle andere teamgenoten – staan we nu op de zesde plaats en slechts de eerste vijf mogen naar het NK. We hebben nog twee kansen om punten te behalen, maar of dat nog zal lukken?



Een dag na de wedstrijd zaten we ’s ochtends vroeg alweer in de auto. Het vrouwtje had Romy namelijk opgegeven voor een jonge honden agility workshop in Hoogerheide, om haar alvast een beetje kennis te laten maken met deze fantastische sport. Volgens het programma zou Romy leren om vooruit gestuurd te worden, een beetje zelfstandig te zijn en gemotiveerd te raken. Nou, dat leek me geen probleem, want als het vrouwtje tien meter verderop een bal neerlegt en vervolgens vooruit roept, dan rent mijn kleine zus als een gek naar de bal. En zelfstandig en gemotiveerd is ze zeer zeker.



Al snel bleek echter dat de drie andere cursisten en honden, die overigens ook allemaal van de leeftijd van Romy waren, al enorme ervaring hadden. Hond kort over een horde sturen, op meters afstand een tunnel insturen, en zelfs toesteldiscriminatie schenen die combinaties al allemaal onder de knie te hebben. Ik zag mijn vrouwtje toch wat bleek om de neus worden. “Jeetje”, hoorde ik haar tegen de baas zeggen, “we staan hier straks compleet voor schut”. Tja, ook ik vreesde het ergste, want Romy wist niet eens wat een horde is. Ik dacht dat wordt straks echt lachen, maar aan de andere kant had ik toch met mijn vrouwtje te doen. Ze keek heel zielig, mijn arm vrouwtje.

 
Ik kan ook lelijk kijken


Aangezien Romy nog niet mag springen, werden de latten direct boven de grond geplaatst en moesten zij daarom ook beginnen. Het begon vrij simpel. Nou ja, voor mij zou het vrij simpel zijn, want over een horde springen en vervolgens door een tunnel lopen, is nou niet echt het moeilijkste. Maar zoals gezegd: Romy heeft dat natuurlijk nog nooit gedaan. Tot mijn grootste verbazing stapte ze inderdaad over de horde en liep ze braaf door de tunnel. Hè, had ik dat wel goed gezien? Misschien heb ik een bril nodig? Dat kan toch niet? Maar ja hoor, Romy deed het inderdaad. Ging niet altijd even soepel, maar ze werd er steeds beter in.

Romy 49 weken


Romy bleef ons verbazen. Ze moest ook outjes leren. Voor degene die nu niet weten wat dat is: dat is als je van de andere kant over een horde moet springen. Dat had ze binnen een paar seconden door!!! Zo langzamerhand begon ik me een beetje dom te voelen, want ik heb dat heel lang moeten trainen en mijn kleine zus doet dat allemaal maar even. Het vrouwtje heeft me lief geknuffeld en me gerustgesteld. Het ligt niet aan mij, zegt ze, ze wist toen immers zelf niet hoe dat allemaal moet en nu weet ze dat wel. Daarom kan ze dat ook veel beter aangeven en weet Romy wat ze moet doen.

Het parcours werd steeds meer uitgebreid en nadat Romy wist wat out was, werd dat ook in het parcours ingebouwd. Het was inmiddels een lang parcours met meerdere horden en tunnels erin. Nu zou er een keer iets te lachen vallen, dat wist ik bijna zeker, want dat het vrouwtje en Romy dat samen kunnen lopen kon ik me echt niet voorstellen. Maar ja hoor, die twee renden daar razendsnel doorheen. Ik was totaal sprakeloos, echt waar. Mijn zusje is blijkbaar een natuurtalent. Ik was overigens niet de enige die verbaasd was, iedereen stond versteld.



Vandaag geen agility, maar een heerlijke wandeling door een prachtig natuurgebied dat de baas op internet gevonden had. Is slechts een paar kilometer van ons vandaan. Wat raar dat we dat niet eerder ontdekt hebben. Heerlijk rustig, met heel veel vogeltjes, en uitgebreide graslanden waar Romy en ik achter onze bal aan konden rennen. Wat mij betreft kunnen we daar vaker komen.

maandag 1 mei 2017

Mijn vierde verjaardag

De twee dagen gingen sneller voorbij dan ik dacht en gisteren (30 april) was het zo ver: ik werd vier. Het was de eerste keer dat ik op een zondag jarig ben. Dat is heel fijn, want dan is namelijk ook het baasje thuis, dus konden we iets leuks doen met zijn vieren. Ik kon het bijna niet meer afwachten om te weten te komen wat de baasjes voor mij verzonnen hadden.

Dat ben ik op mijn vierde verjaardag

De dag begon net als alle andere dagen ook, dus met uitlaten en eten. Ik keek af en toe naar het vrouwtje in de hoop dat ze iets verklapt, maar nee hoor, geen enkel woord. Toen we klaar waren, pakte het vrouwtje onze tuigjes en riemen en riep dat we moeten komen. Hè, nu wordt het interessant, dacht ik, we gaan ergens naartoe. Dat was ook zo. Romy en ik werden in de auto gezet en we vertrokken met onbekende bestemming.


Het was een rit van zo’n uur en toen ik uitstapte had ik geen flauw idee waar we nu eigenlijk waren. Wel wist ik dat ik nog nooit eerder op die plek was geweest. We moesten een stuk lopen vóór ik eindelijk zou weten wat de verrassing is voor mijn verjaardag. Toen we onderweg mensen tegenkwamen, die ook door een sheltie werden begeleid, begon het langzamerhand te dagen. Dat kwam me bekend voor, want als we met de sheltie vereniging iets ondernemen, komen we op weg naar de locatie ook altijd heel veel shelties tegen. Was benieuwd of ik goed gegokt had.

Romy 46 weken


Ja hoor, ik ben een slimme meid, het klopte helemaal. We gingen met de sheltie vereniging naar de hondenspeeltuin in Vlaardingen. Wauw, wat gaaf, wist helemaal niet dat zoiets bestaat. De speeltuin is helemaal omheind, zodat geen hondje kan weglopen. Overal staan toestellen, zoals buizen, kratten en autobanden. Superleuk. Die buizen lijken nogal op een tunnel, maar zijn veel groter. Door een tunnel kan maar één hondje rennen, maar door die grote buizen konden Romy en ik met zijn tweeën. Wat een pret, we konden er geen genoeg van krijgen. Ook de autobanden waren super. Ik snapte meteen wat ik moest doen en rende er doorheen, maar Romy had geen flauw idee wat ze moest doen. Het vrouwtje heeft eerst een beetje met haar moeten oefenen, daarna ging het vrij goed.


Ook mijn vriendin Yentle was met haar drie zussen gekomen. Dat vond ik helemaal geweldig, was leuk om samen te kunnen spelen. Ook Romy had snel vriendjes gevonden, met wie ze als een gek over het hele terrein rende. Wat kan mijn zusje toch lopen, echt ongelofelijk. Niemand is in staat om haar in te halen, ook ik niet. Zie meestal alleen haar achterkant.



Wat een geweldige verjaardag. Dat was echt een super cadeau. Maar dat was niet alles, want ’s avonds kreeg ik nog een cadeau: een nieuw matras. Over het algemeen ga ik pas naar bed als het vrouwtje zegt dat ik moet gaan slapen, maar nu wilde ik het nieuwe matras uitproberen. Om half acht ging ik liggen. Wauw, wat ligt dat matras goed. Vóór ik het wist was ik in dromenland en ik werd pas wakker toen het vrouwtje de etensbak kwam halen. Ben er helemaal blij mee.


vrijdag 28 april 2017

Sheltie Award



De afgelopen weken was er van alles te doen. Zoveel dat het vrouwtje en ik helaas geen tijd hadden voor het blog. Ik zal zo goed mogelijk een samenvatting geven van de belangrijkste dingen die we gedaan hebben.

Samen met Romy in Keukenhof

Net als vorig jaar waren we met Pasen (17 april) op de wedstrijd in Venlo. Heb er nog hele goede herinneringen aan, want toen heb ik mijn laatste u’tje gelopen en het vrouwtje en ik zijn daardoor gepromoveerd naar de B1. Helaas ging het deze keer niet zo soepel, geen idee wat het was. We liepen eigenlijk super, het waren weer de kleine dingen.

45 weken

Bij het vast parcours was het vrouwtje me heel even kwijt, waardoor ik geen idee had over welke horde ik nu moest springen. Ik gokte maar wat, maar dat was helaas de verkeerde gok, of beter gezegd: de verkeerde horde. Dus meteen een diskwalificatie. De jumping ging geweldig, nog drie toestellen te gaan: palen, tunnel en de laatste horde. Dan zou je eigenlijk denken dat er niet meer zoveel kan gebeuren. Helaas was ik bij de palen de tel kwijt. Dacht dat ik ze alle twaalf had gehad, maar het waren er maar elf. Tja, dus weer einde oefening. Het spel, dat voor de u’tjes niet meetelt, deden we weer wel goed: vijfde plaats. We kregen zelfs een rozet en moesten op de foto.



Op 22 april hadden we wedstrijd in Sint-Oedenrode. Nadat de baasjes de tent hadden neergezet en alle spullen hadden uitgepakt, brak er meteen paniek uit bij het vrouwtje. “Waar zijn mijn agility schoenen?”, riep ze wanhopig. Er werd ijverig gezocht, maar de schoenen waren nergens te bekennen. Ze heeft speciale schoenen met noppen eronder, want daarmee kan ze veel harder lopen en kan ze ook niet zo snel uitglijden. Uiteindelijk was de conclusie dat de schoenen gewoon thuis waren gebleven. Wat nu? Met de gewone schoenen kan mijn vrouwtje geen parcours lopen. Gelukkig had het vrouwtje van mijn vriendin Yentle een paar extra voetbalschoenen in de auto liggen, die het vrouwtje ook pasten. Nou zeg, wat was ik blij, dacht dat we weer naar huis konden.



De rest van de dag verliep gelukkig een stuk rustiger. Onze jumping ging helemaal perfect en leverde ons eerste u’tje op in de tweede graad. Ook het vast parcours ging super. Helaas liep ik net iets te vroeg van de kattenloop af, dus meteen een fout en daarom helaas geen u’tje.


Dinsdag, 25 april, gingen we ’s avonds naar de algemene ledenvergadering van de sheltievereniging in Woudenberg. Tijdens de vergadering werd namelijk aan het vrouwtje en mij de sheltie award uitgereikt, omdat we vorig jaar gepromoveerd zijn van de A naar de B1. Ook hier moesten we – samen met de andere combinaties die een award hebben ontvangen – op de foto. Die wordt ook gepubliceerd, namelijk in het volgende clubblad. Oei, ik word nog een beroemde dame als het zo doorgaat.

 
Sheltie Award 2016 voor promotie van de A naar de B1

En gisteren was het weer zo ver: we moesten weer naar Keukenhof, zodat het vrouwtje de tulpjes kan zien. Ik ben inmiddels een soort Keukenhofexpert, maar voor Romy was dat de eerste keer. Zij vond dat nog allemaal heel erg spannend en wilde overal kijken en snuffelen. Ook met het fotograferen gaat het nog niet altijd echt makkelijk met haar. In plaats van netjes te blijven zitten, gaat ze liggen, of ze begint te snuffelen en zulke zaken. Het vrouwtje is soms de wanhoop nabij, want het duurt eeuwig vóór ze één goede foto van Romy heeft. Maar het is toch gelukt, ook mijn kleine zus staat een keer netjes op de plaat. Het was weer een leuke dag, samen met de baasjes.


Zo, dat was het een beetje. Overmorgen ben ik jarig, dan gaan we ook altijd iets leuks doen. Ik laat me verrassen wat de baasjes voor mij verzonnen hebben. Het vrouwtje doet nogal geheimzinnig, vind ik. Ze zegt continu dat we heel iets leuks gaan doen, maar wat dat is zegt ze niet. Nou, nog twee nachtjes slapen, dan kom ik het hopelijk te weten.


zondag 2 april 2017


Het seizoen is weer begonnen


Op 26 maart was het weer zover: het begin van het agility wedstrijd seizoen. Tot in oktober worden nu alle wedstrijden buiten gelopen en wij mogen weer gezellig voor de tent zitten. Nou ja, althans dat hopen we, want soms moeten we ook in de tent zitten als het weer te slecht is. Maar laten we hopen dat dat niet al te vaak voorkomt.




Zondagochtend gingen we dus met tent en al naar ’s-Gravenzande. Voor mij een bekende locatie, want daar ben ik al twee keer geweest met de sheltievereniging. Zoals ik al eerder verteld heb, zijn de regels bij de agility dit jaar veranderd. Geen competitie meer voor de 2e graad, maar u’tjes lopen. En het liefst acht stuks. Het vrouwtje en ik gingen er helemaal voor.

Dat is nou echt genieten!

De jumping ging op zich niet slecht, alleen vond ik twee tunnels niet zo leuk en wilde er liever niet doorheen. Dus meteen twee weigeringen en geen u’tje. Maar ook al hadden we helemaal perfect gelopen, we hadden het toch niet gered. Niemand heeft een u’tje gelopen, het lukte namelijk niemand om binnen de standaard parcours tijd te blijven. Wilde je onder de spt blijven, dan had je minimaal 4,80 meter per seconde moeten lopen. Dat lukt misschien bij een parcours waar ik gewoon kan rennen, maar bij dat parcours moest ik continu afremmen door allerlei rare bochten.



De parcourstijd was het gesprek van de dag, iedereen had er wel een mening over en niemand werd er vrolijk van. Wij medium hondjes moesten eerst lopen en daarna pas de small hondjes. Door al die commotie omtrent de parcourstijd, heeft de keurmeester de tijd voor de small hondjes met 6 seconden naar boven bijgesteld. Ook dat heeft echter weinig geholpen, ook slechts één iemand met een u’tje. Ehhh, misschien is het een idee dat de keurmeester het parcours vóór de start een keer zelf loopt met zijn hond om te kijken of die tijd haalbaar is?

Von Gimborn Arboretum


Het vast parcours had gelukkig een betere tijd. We liepen prima, maar kort voor het eind – nog drie sprongen te gaan – was mijn vrouwtje ineens het parcours kwijt. Ze was helemaal vergeten welke sprong we nu moesten hebben. Vrouwtje, jeetje, hoe kan dat nou? Hoe kan je zoiets vergeten? Was toch wel een beetje teleurgesteld, want het ging echt heel lekker. Als laatste moesten we het spel lopen. Dit jaar doen we voor het eerst mee aan de NK teams. De beste vijf medium teams plaatsen zich voor het NK in juni. Helaas hebben wij ook daaraan geen bijdrage kunnen leveren. Helemaal in het begin had ik al een diskwalificatie. In plaats van over een sprong te springen, liep ik de kattenloop op. Gelukkig deden onze teamgenoten het beter: we staan op de tweede plaats!!!



Na de wedstrijd kwam het leukste gedeelte: we mochten naar het strand. Yes, daar word ik altijd helemaal blij van. Voor Romy was het de eerste keer dat zij echt de zee ziet. In Makkum mochten we de zee immers alleen uit de verte bewonderen en het strandje, dat we daar gevonden hadden, hoorde gewoon bij een plas. Dat zij er geen ervaring mee heeft, was al snel te merken. Net als gebruikelijk liep zij enthousiast het water in. Meteen kwam een golf, waardoor zij een hele lading zoutwater tegen haar gezicht aan kreeg. Oei, dat is niet fijn. Ze kwam net als een verzopen katje het water uit. De baasjes hebben haar schoongemaakt en goed getroost. Gelukkig ging het daarna weer prima met haar en samen hebben we een hoop lol gehad. Wat is zo’n strand toch fijn.


Romy 42 weken oud

Vandaag hadden we geen wedstrijd, dus tijd om iets anders te doen. Het weer is super, bijna zomerse temperaturen. We gingen naar het Von Gimborn Arboretum in Doorn, waar het al volop lente is. Bloeiende bomen en heerlijke lentegeuren. Ik geniet daar ontzettend van en Romy ook. Alles ruikt zo anders, zo lekker, wil ook overal aan snuffelen. Wat mij betreft zou het altijd lente mogen zijn.



zondag 19 maart 2017


007


Een rare titel, zullen jullie nu waarschijnlijk denken. Wat zal Gina ons vandaag vertellen? Misschien een spannend James Bond verhaal? Haha, denken jullie dat echt? Nee hoor, ik ga echt niet voor zo’n stom kijkkastje zitten om dergelijke dingen te kijken. Soms, als de baasjes naar een natuurprogramma kijken en de dieren geluiden maken, kijk ik wel even, maar voor de rest vind ik dat zwarte ding niet interessant. Het echte leven is namelijk veel spannender. En daar heeft dus ook het verhaal plaatsgevonden, waar 007 op betrekking heeft. Laat je verrassen, zou ik zeggen.


Romy 40 weken


Afgelopen zondag hebben het vrouwtje en ik weer wedstrijd gehad. Dat was deze keer een open wedstrijd, waar voor ons eigenlijk niets te behalen valt, dus geen u’tjes en geen winpunten. Er was ook slechts één prijs, namelijk voor de eerste plaats. Niet dat we de verwachting hadden dat we die zouden behalen, maar hoop is er natuurlijk altijd.




Het vaste parcours ging echt geweldig, gewoonweg onbeschrijfelijk. We vlogen er overheen en alles, echt alles, ging perfect. Dat was onze dag!!! De mensen langs de kant waren allemaal aan het klappen toen we klaar waren. Ook kregen we van veel mensen complimentjes. Voelde me toch heel even een echte ster. Zo voelt dat dus als je iets helemaal perfect doet. Nou, moeten we vaker doen.




Toen de uitslagen bekendgemaakt werden, bleek het echter toch niet helemaal onze dag. We waren tweede geworden. Normaal gesproken zijn we daarmee superblij, want een tweede plaats is natuurlijk een hele prestatie. Er waren slechts twee combinaties, die het parcours foutloos hadden gelopen, en wij waren daar weer één van. Het zure daaraan was echter dat nummer 1 slechts 0,07 seconden sneller was dan wij. Dat zorgde er toch voor dat we een beetje sprakeloos waren. Jeetje zeg, bijna eerste, maar net niet.

De jumping ging iets minder doordat ik het vrouwtje niet zo goed begreep. Desalniettemin zijn we toch nog op een vierde plaats beland. Tijdens de wedstrijd heeft Bert Doppenberg foto’s gemaakt, ook van mij. Die wil ik jullie niet onthouden, want dan kunnen jullie me ook een keer in actie zien. Bert, hartelijke dank voor het nemen van de foto’s, ze zijn echt geweldig.




Romy is nu bijna klaar met de Gehoorzame Hond 1, nog slechts drie lessen. Ze doet het niet slecht, zegt het vrouwtje, maar het is duidelijk dat een carrière in de gehoorzaamheid niet voor Romy is weggelegd. Ze kan heel netjes zitten, liggen en staan. Het volgen gaat op de hondenschool echter niet zo geweldig. Het is niet zo dat ze het niet kan, als we wandelen loopt ze altijd heel netjes naast het vrouwtje en heeft ook heel veel aandacht. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon saai. Ik begrijp dat best, want ik vond dat een van de saaiste dingen op de hondenschool die ik toen moest doen. Dus ook bij mij ging dat niet vlekkeloos. Blijven was helemaal niet mijn ding, liep meteen achter mijn vrouwtje aan. Dat kan Romy echter als de beste.




Hoe dan ook, je merkt aan mijn zusje dat de gehoorzaamheid niet iets is waar haar hart ligt. Tijdens de les komen ook andere dingen aan bod: Romy moet bijvoorbeeld door de tunnel, over een lage kattenloop of het vrouwtje moet haar om een ton heen sturen. Zodra die onderdelen op het programma staan, zie je mijn zusje helemaal veranderen. Het is meteen afgelopen met het snuffelen en ze is vol aandacht. Andere baasjes lukt het amper om hun aangelijnde hondjes om zo’n ton te sturen en Romy loopt gewoon los, het vrouwtje staat op een paar meter afstand en Romy rent er als de beste eromheen. Als ze vervolgens nog door een tunnel mag racen, is ze helemaal in haar nopjes. Daar wordt mijn zusje dus echt blij van. Ik begrijp dat volledig, agility is nou eenmaal het leukste dat er is.




Aan het eind van de week bleek het even echt lente te worden. De zon scheen en de temperaturen liepen op naar 17 graden. Daar hebben we echt van genoten. ’s Middags heerlijke wandelingen met het vrouwtje gemaakt en aan de Maas met de bal gespeeld. Helaas was dat slechts van korte duur, inmiddels is het weer grijs en regenachtig. Maar zolang het droog is valt het allemaal mee. Vanochtend waren we naar de Waal, waar we letterlijk en figuurlijk hebben uitgewaaid. Het was heerlijk rustig, we waren de enigen die vandaag op het idee waren gekomen om daar te gaan wandelen, dus konden Romy en ik naar hartenlust rennen.




zondag 5 maart 2017


Lente, waar blijf je?


Zoals ik de vorige keer al geschreven heb, zijn we de winter allemaal een beetje zat en zijn we helemaal toe aan de lente. Het is inmiddels begin maart, dus dan verwacht je eigenlijk ook een beetje mooi weer. Maar langzamerhand geven we hoop op. Nagenoeg iedere dag is het grijs en aan het regenen. Ik vind regen niet zo erg, maar Romy vindt dat weer maar niets.

36 weken

Ze is volgens mij een beetje ijdel. Met haar pootjes door een plas water? Nee hoor, ze loopt liever een paar meter om. Nat worden? Kijkt ze zielig en begint te janken. Het is overduidelijk dat zo’n weer niet voor mijn zusje geschikt is. En weten jullie wat het ergste is? Ze ziet er ook altijd goed uit. Ik snap daar helemaal niets van. We lopen allebei op precies dezelfde plek. Ik heb na vijf minuten zwarte pootjes, mijn vacht is nat en in de war en ik zie er helemaal niet uit. En Romy? Die heeft sneeuwwitte pootjes, geen enkel modderplekje te vinden, de vacht ligt helemaal perfect. Hoe doet zij dat? Voor mij is dat echt een raadsel.



Romy is nu al bijna 9 maanden. Wat vliegt de tijd toch. Iedereen, die Romy een paar weken niet gezien heeft, vindt dat zij ontzettend gegroeid is. Tja, inderdaad, ze is inmiddels een grote dame, alleen ziet ze er nog wat slungelig uit. Haar vacht groeit op een rare manier. De vacht bestaat voornamelijk uit drie kleuren: wit, licht sable en donker sable. De witte kleur groeit het hardst, wat heel apart uitziet, want de witte kraag hangt nu over de donker sable kleur. De licht sable kleur groeit ook goed, maar iets minder dan het wit. Die kleur heeft ze voornamelijk aan de zijkant en dat ziet er uit alsof ze rechts en links een paar handvaten heeft. Alleen de donker sable kleur wil nog niet echt groeien. Desalniettemin is mijn kleine zus een echte schoonheid. Iedereen die haar ziet is meteen verkocht.


Samen aan de Oosterplas, Romy 38 weken

Door het slechte weer hebben we de laatste weken maar heel weinig kunnen trainen, wat ik toch heel erg jammer vind. Samen met mijn vrouwtje een parcours lopen vind ik gewoon geweldig. Maar ja, op de trainingsvelden staat zoveel water dat je niet kunt lopen. Vorige week hadden we gelukkig weer een wedstrijd. Ik had met het vrouwtje afgesproken dat we nu allebei heel hard rennen, zodat we binnen de parcourstijd blijven. Het vaste parcours ging ook perfect, ondanks dat het een moeilijk parcours was. Er waren slechts twee combinaties zonder diskwalificatie en wij waren daar een van. Helaas was ik bij de kattenloop weer iets te enthousiast. Niet helemaal naar het eind gelopen, dus meneer de keurmeester gaf meteen een fout en weer konden we het schudden met ons u’tje. Wel een tweede plaats. De jumping verliep een beetje rommelig. Door een of andere oorzaak kwam ik bij een sprong verkeerd terecht, waardoor zowel het vrouwtje als ik even de kluts kwijt waren. Helaas alleen een diskwalificatie.



Ondanks het slechte weer, hebben we toch weer het een en ander ondernomen. De timing van mijn vrouwtje is perfect. Ze weet heel goed te voorspellen wanneer het gaat regenen en wanneer de regen stopt. Vandaag waren we naar de Oosterplas in Den Bosch, waar we om de plas gewandeld hebben. Daar waren overigens al de eerste tekenen van de lente te zien: overal bloeiden de krokussen. Met het zonnetje erbij leek het inderdaad al een beetje op lente. Maar amper thuis aangekomen, begon de hemel weer grijs te worden en nu is het weer aan het regenen.