zondag 2 april 2017


Het seizoen is weer begonnen


Op 26 maart was het weer zover: het begin van het agility wedstrijd seizoen. Tot in oktober worden nu alle wedstrijden buiten gelopen en wij mogen weer gezellig voor de tent zitten. Nou ja, althans dat hopen we, want soms moeten we ook in de tent zitten als het weer te slecht is. Maar laten we hopen dat dat niet al te vaak voorkomt.




Zondagochtend gingen we dus met tent en al naar ’s-Gravenzande. Voor mij een bekende locatie, want daar ben ik al twee keer geweest met de sheltievereniging. Zoals ik al eerder verteld heb, zijn de regels bij de agility dit jaar veranderd. Geen competitie meer voor de 2e graad, maar u’tjes lopen. En het liefst acht stuks. Het vrouwtje en ik gingen er helemaal voor.

Dat is nou echt genieten!

De jumping ging op zich niet slecht, alleen vond ik twee tunnels niet zo leuk en wilde er liever niet doorheen. Dus meteen twee weigeringen en geen u’tje. Maar ook al hadden we helemaal perfect gelopen, we hadden het toch niet gered. Niemand heeft een u’tje gelopen, het lukte namelijk niemand om binnen de standaard parcours tijd te blijven. Wilde je onder de spt blijven, dan had je minimaal 4,80 meter per seconde moeten lopen. Dat lukt misschien bij een parcours waar ik gewoon kan rennen, maar bij dat parcours moest ik continu afremmen door allerlei rare bochten.



De parcourstijd was het gesprek van de dag, iedereen had er wel een mening over en niemand werd er vrolijk van. Wij medium hondjes moesten eerst lopen en daarna pas de small hondjes. Door al die commotie omtrent de parcourstijd, heeft de keurmeester de tijd voor de small hondjes met 6 seconden naar boven bijgesteld. Ook dat heeft echter weinig geholpen, ook slechts één iemand met een u’tje. Ehhh, misschien is het een idee dat de keurmeester het parcours vóór de start een keer zelf loopt met zijn hond om te kijken of die tijd haalbaar is?

Von Gimborn Arboretum


Het vast parcours had gelukkig een betere tijd. We liepen prima, maar kort voor het eind – nog drie sprongen te gaan – was mijn vrouwtje ineens het parcours kwijt. Ze was helemaal vergeten welke sprong we nu moesten hebben. Vrouwtje, jeetje, hoe kan dat nou? Hoe kan je zoiets vergeten? Was toch wel een beetje teleurgesteld, want het ging echt heel lekker. Als laatste moesten we het spel lopen. Dit jaar doen we voor het eerst mee aan de NK teams. De beste vijf medium teams plaatsen zich voor het NK in juni. Helaas hebben wij ook daaraan geen bijdrage kunnen leveren. Helemaal in het begin had ik al een diskwalificatie. In plaats van over een sprong te springen, liep ik de kattenloop op. Gelukkig deden onze teamgenoten het beter: we staan op de tweede plaats!!!



Na de wedstrijd kwam het leukste gedeelte: we mochten naar het strand. Yes, daar word ik altijd helemaal blij van. Voor Romy was het de eerste keer dat zij echt de zee ziet. In Makkum mochten we de zee immers alleen uit de verte bewonderen en het strandje, dat we daar gevonden hadden, hoorde gewoon bij een plas. Dat zij er geen ervaring mee heeft, was al snel te merken. Net als gebruikelijk liep zij enthousiast het water in. Meteen kwam een golf, waardoor zij een hele lading zoutwater tegen haar gezicht aan kreeg. Oei, dat is niet fijn. Ze kwam net als een verzopen katje het water uit. De baasjes hebben haar schoongemaakt en goed getroost. Gelukkig ging het daarna weer prima met haar en samen hebben we een hoop lol gehad. Wat is zo’n strand toch fijn.


Romy 42 weken oud

Vandaag hadden we geen wedstrijd, dus tijd om iets anders te doen. Het weer is super, bijna zomerse temperaturen. We gingen naar het Von Gimborn Arboretum in Doorn, waar het al volop lente is. Bloeiende bomen en heerlijke lentegeuren. Ik geniet daar ontzettend van en Romy ook. Alles ruikt zo anders, zo lekker, wil ook overal aan snuffelen. Wat mij betreft zou het altijd lente mogen zijn.



zondag 19 maart 2017


007


Een rare titel, zullen jullie nu waarschijnlijk denken. Wat zal Gina ons vandaag vertellen? Misschien een spannend James Bond verhaal? Haha, denken jullie dat echt? Nee hoor, ik ga echt niet voor zo’n stom kijkkastje zitten om dergelijke dingen te kijken. Soms, als de baasjes naar een natuurprogramma kijken en de dieren geluiden maken, kijk ik wel even, maar voor de rest vind ik dat zwarte ding niet interessant. Het echte leven is namelijk veel spannender. En daar heeft dus ook het verhaal plaatsgevonden, waar 007 op betrekking heeft. Laat je verrassen, zou ik zeggen.


Romy 40 weken


Afgelopen zondag hebben het vrouwtje en ik weer wedstrijd gehad. Dat was deze keer een open wedstrijd, waar voor ons eigenlijk niets te behalen valt, dus geen u’tjes en geen winpunten. Er was ook slechts één prijs, namelijk voor de eerste plaats. Niet dat we de verwachting hadden dat we die zouden behalen, maar hoop is er natuurlijk altijd.




Het vaste parcours ging echt geweldig, gewoonweg onbeschrijfelijk. We vlogen er overheen en alles, echt alles, ging perfect. Dat was onze dag!!! De mensen langs de kant waren allemaal aan het klappen toen we klaar waren. Ook kregen we van veel mensen complimentjes. Voelde me toch heel even een echte ster. Zo voelt dat dus als je iets helemaal perfect doet. Nou, moeten we vaker doen.




Toen de uitslagen bekendgemaakt werden, bleek het echter toch niet helemaal onze dag. We waren tweede geworden. Normaal gesproken zijn we daarmee superblij, want een tweede plaats is natuurlijk een hele prestatie. Er waren slechts twee combinaties, die het parcours foutloos hadden gelopen, en wij waren daar weer één van. Het zure daaraan was echter dat nummer 1 slechts 0,07 seconden sneller was dan wij. Dat zorgde er toch voor dat we een beetje sprakeloos waren. Jeetje zeg, bijna eerste, maar net niet.

De jumping ging iets minder doordat ik het vrouwtje niet zo goed begreep. Desalniettemin zijn we toch nog op een vierde plaats beland. Tijdens de wedstrijd heeft Bert Doppenberg foto’s gemaakt, ook van mij. Die wil ik jullie niet onthouden, want dan kunnen jullie me ook een keer in actie zien. Bert, hartelijke dank voor het nemen van de foto’s, ze zijn echt geweldig.




Romy is nu bijna klaar met de Gehoorzame Hond 1, nog slechts drie lessen. Ze doet het niet slecht, zegt het vrouwtje, maar het is duidelijk dat een carrière in de gehoorzaamheid niet voor Romy is weggelegd. Ze kan heel netjes zitten, liggen en staan. Het volgen gaat op de hondenschool echter niet zo geweldig. Het is niet zo dat ze het niet kan, als we wandelen loopt ze altijd heel netjes naast het vrouwtje en heeft ook heel veel aandacht. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon saai. Ik begrijp dat best, want ik vond dat een van de saaiste dingen op de hondenschool die ik toen moest doen. Dus ook bij mij ging dat niet vlekkeloos. Blijven was helemaal niet mijn ding, liep meteen achter mijn vrouwtje aan. Dat kan Romy echter als de beste.




Hoe dan ook, je merkt aan mijn zusje dat de gehoorzaamheid niet iets is waar haar hart ligt. Tijdens de les komen ook andere dingen aan bod: Romy moet bijvoorbeeld door de tunnel, over een lage kattenloop of het vrouwtje moet haar om een ton heen sturen. Zodra die onderdelen op het programma staan, zie je mijn zusje helemaal veranderen. Het is meteen afgelopen met het snuffelen en ze is vol aandacht. Andere baasjes lukt het amper om hun aangelijnde hondjes om zo’n ton te sturen en Romy loopt gewoon los, het vrouwtje staat op een paar meter afstand en Romy rent er als de beste eromheen. Als ze vervolgens nog door een tunnel mag racen, is ze helemaal in haar nopjes. Daar wordt mijn zusje dus echt blij van. Ik begrijp dat volledig, agility is nou eenmaal het leukste dat er is.




Aan het eind van de week bleek het even echt lente te worden. De zon scheen en de temperaturen liepen op naar 17 graden. Daar hebben we echt van genoten. ’s Middags heerlijke wandelingen met het vrouwtje gemaakt en aan de Maas met de bal gespeeld. Helaas was dat slechts van korte duur, inmiddels is het weer grijs en regenachtig. Maar zolang het droog is valt het allemaal mee. Vanochtend waren we naar de Waal, waar we letterlijk en figuurlijk hebben uitgewaaid. Het was heerlijk rustig, we waren de enigen die vandaag op het idee waren gekomen om daar te gaan wandelen, dus konden Romy en ik naar hartenlust rennen.




zondag 5 maart 2017


Lente, waar blijf je?


Zoals ik de vorige keer al geschreven heb, zijn we de winter allemaal een beetje zat en zijn we helemaal toe aan de lente. Het is inmiddels begin maart, dus dan verwacht je eigenlijk ook een beetje mooi weer. Maar langzamerhand geven we hoop op. Nagenoeg iedere dag is het grijs en aan het regenen. Ik vind regen niet zo erg, maar Romy vindt dat weer maar niets.

36 weken

Ze is volgens mij een beetje ijdel. Met haar pootjes door een plas water? Nee hoor, ze loopt liever een paar meter om. Nat worden? Kijkt ze zielig en begint te janken. Het is overduidelijk dat zo’n weer niet voor mijn zusje geschikt is. En weten jullie wat het ergste is? Ze ziet er ook altijd goed uit. Ik snap daar helemaal niets van. We lopen allebei op precies dezelfde plek. Ik heb na vijf minuten zwarte pootjes, mijn vacht is nat en in de war en ik zie er helemaal niet uit. En Romy? Die heeft sneeuwwitte pootjes, geen enkel modderplekje te vinden, de vacht ligt helemaal perfect. Hoe doet zij dat? Voor mij is dat echt een raadsel.



Romy is nu al bijna 9 maanden. Wat vliegt de tijd toch. Iedereen, die Romy een paar weken niet gezien heeft, vindt dat zij ontzettend gegroeid is. Tja, inderdaad, ze is inmiddels een grote dame, alleen ziet ze er nog wat slungelig uit. Haar vacht groeit op een rare manier. De vacht bestaat voornamelijk uit drie kleuren: wit, licht sable en donker sable. De witte kleur groeit het hardst, wat heel apart uitziet, want de witte kraag hangt nu over de donker sable kleur. De licht sable kleur groeit ook goed, maar iets minder dan het wit. Die kleur heeft ze voornamelijk aan de zijkant en dat ziet er uit alsof ze rechts en links een paar handvaten heeft. Alleen de donker sable kleur wil nog niet echt groeien. Desalniettemin is mijn kleine zus een echte schoonheid. Iedereen die haar ziet is meteen verkocht.


Samen aan de Oosterplas, Romy 38 weken

Door het slechte weer hebben we de laatste weken maar heel weinig kunnen trainen, wat ik toch heel erg jammer vind. Samen met mijn vrouwtje een parcours lopen vind ik gewoon geweldig. Maar ja, op de trainingsvelden staat zoveel water dat je niet kunt lopen. Vorige week hadden we gelukkig weer een wedstrijd. Ik had met het vrouwtje afgesproken dat we nu allebei heel hard rennen, zodat we binnen de parcourstijd blijven. Het vaste parcours ging ook perfect, ondanks dat het een moeilijk parcours was. Er waren slechts twee combinaties zonder diskwalificatie en wij waren daar een van. Helaas was ik bij de kattenloop weer iets te enthousiast. Niet helemaal naar het eind gelopen, dus meneer de keurmeester gaf meteen een fout en weer konden we het schudden met ons u’tje. Wel een tweede plaats. De jumping verliep een beetje rommelig. Door een of andere oorzaak kwam ik bij een sprong verkeerd terecht, waardoor zowel het vrouwtje als ik even de kluts kwijt waren. Helaas alleen een diskwalificatie.



Ondanks het slechte weer, hebben we toch weer het een en ander ondernomen. De timing van mijn vrouwtje is perfect. Ze weet heel goed te voorspellen wanneer het gaat regenen en wanneer de regen stopt. Vandaag waren we naar de Oosterplas in Den Bosch, waar we om de plas gewandeld hebben. Daar waren overigens al de eerste tekenen van de lente te zien: overal bloeiden de krokussen. Met het zonnetje erbij leek het inderdaad al een beetje op lente. Maar amper thuis aangekomen, begon de hemel weer grijs te worden en nu is het weer aan het regenen.


zondag 12 februari 2017


Winter wonderland


Geen paniek, we zijn niet in winterslaap gevallen. Alhoewel het de afgelopen periode nogal grijs was en het warme plekje op de tegels heel erg aantrekkelijk leek. Nee hoor, er was genoeg te doen voor ons.



Op 22 januari hadden we de laatste wedstrijd van de wintercompetitie, die voor ons nogal teleurstellend afgelopen is. Aan het eind van de wedstrijd worden de resultaten van alle vier wedstrijden bij elkaar opgeteld en staat dus vast welke acht teams zich voor de finale plaatsen. Ons team is op de 16e plaats (van de 21 teams) geëindigd, dus echt een grote teleurstelling. Tja, als telkens de helft van het team niet komt opdagen, kan je eigenlijk niet verwachten dat je de finale haalt. We gaan de aankomende maanden in ieder geval goed erover nadenken of we volgend jaar nog meedoen.

Romy 31 weken

Een week later hadden we de volgende teamwedstrijd (de Team up), bestaande uit twee combinaties. Het vrouwtje en ik en Henny met zijn hondje Freija. Die wedstrijd duurde het hele weekend. Zaterdags moesten we twee jumpings en één vast parcours lopen en zondags twee vaste parcours en één jumping. Nou zeg, dat ging lekker: 9e plaats van 41 teams. Was wel een heel zenuwslopend weekend, want los van de wedstrijd hebben we nog een aantal rare dingen meegemaakt, die zeker niet voor herhaling vatbaar zijn.


Winter aan de Maas

Zaterdagmiddag hebben we in de manege een beetje met het vrouwtje gespeeld. Het was stervenskoud, dus een beetje beweging kon geen kwaad. In het midden stonden een paar pionnen, waar we allerlei spelletjes mee deden. Ook Romy vindt dat een heel leuk spelletje, continu om de pionnen gestuurd te worden en telkens een andere kant op te rennen. Het vrouwtje had Romy net om zo’n pion gestuurd en was alweer onderweg naar de volgende, toen Romy ineens tussen de benen van het vrouwtje rende. Het vrouwtje raakte het evenwicht kwijt en viel, en wel op Romy. Mijn zusje begon meteen te krijsen en hield haar rechter voorpootje omhoog. Het vrouwtje was weer overeind gekomen en samen met het baasje en talloze andere wedstrijdlopers werd gekeken wat Romy mankeerde. Zo te zien was er niets gebroken, maar ze kon niet meer op haar pootje staan. Gelukkig was dat aan het eind van de wedstrijddag gebeurd, zodat we snel naar huis konden. Eerst gingen we echter nog even langs de dierenarts. Die stelde de baasjes gerust. Het was slechts een kneuzing, een paar dagen rustig aandoen en dan komt het weer goed. Zo was het ook, de volgende dag kon Romy alweer prima lopen. Maar bij het vrouwtje zat de shock toch nog diep.



Zondags gingen we met onze teamgenoot en Freija een stukje wandelen in de omgeving van de manege. Die is prachtig gelegen in een gebied met veel akkerlanden, waar slechts rechts en links een huisje staat en waar slechts weinig auto’s komen. Op de heenweg kwamen we langs een huis, waar ineens een grote pitbull achter het hek tevoorschijn kwam. Toen hij ons zag begon hij als een gek te blaffen en sprong continu tegen het hek aan. We waren heel erg blij dat er zo’n groot hek tussen ons en die hond was. Op de terugweg keken we al een beetje uit en liepen aan de overkant, want helemaal vertrouwen deden we het niet. Ook deze keer begon hij als een gek te blaffen en te springen. Nu sprong hij echter niet tegen het hek aan, maar tegen de poort. Vóór we het wisten ging de poort ineens open en kwam er een reusachtige pitbull op ons afgerend. Ik gilde zo hard als ik kon. Het vrouwtje probeerde Romy en mij naar achteren te trekken, ging moedig voor ons staan en keek dat beest recht in de ogen. Echt, superknap van mijn vrouwtje, want ik weet dat ze bijna van de angst gestorven is. Dat had wel effect, want dat beest rende vervolgens naar Freija, die samen met het baasje en onze teamgenoot voorop liep. De twee baasjes probeerden het beest te pakken, wat na een aantal pogingen ook lukte. Door al dat gedoe was de halsband van Freija gescheurd, waardoor zij los liep. Gelukkig bleef ze rustig naast haar baasje staan.

Romy 35 weken

Nou, en nu komt het. Ineens kwam het vrouwtje van die pitbull naar buiten en begon meteen de baasjes uit te schelden. Ze moesten maar niet met loslopende honden langs haar perceel!!! Ik dacht dat mijn baasjes en het baasje van Freija ontploften toen ze dat hoorden. Wij waren blij dat we aan de dood ontsnapt waren en die mevrouw begint meteen te schelden. En hoezo loslopende honden? We waren allemaal netjes aan de riem, tot dat beest op ons afgerend kwam en de halsband van Freija scheurde. Wat heb je toch aparte mensen!!!


Mijn vrouwtje was helemaal aan het trillen. Dat had wel effect op de parcoursen, want na dat voorval ging het een stuk minder. We stonden op de 4e plaats, maar door een aantal blunders zijn we uiteindelijk naar de 9e plaats gezakt. Één ding weten we zeker: we gaan nooit meer daar wandelen. Eigenlijk heel erg jammer, want het is een mooi gebied, maar wel levensgevaarlijk.



Op 5 februari hadden we onze eerste promotiewedstrijd. In de agility is dit jaar het een en ander veranderd. De klassen (A, B1, B2 en C) zijn afgeschaft en heten nu graden (1e, 2e en 3e). Wij lopen nu dus niet meer in de B1, maar in de 2e graad. Ook de mogelijkheden om te promoveren zijn gewijzigd. Voorheen kon je alleen promoveren door te behoren tot de tien beste lopers van de competitie of door een podiumplaats. Nu moeten we – net als voorheen in de A klasse – weer u’tjes lopen en wel het liefst acht stuks. Dus laten we maar meteen beginnen, dachten het vrouwtje en ik. En ja hoor, het was een goed begin. We hebben super gelopen. De jumping ging echt perfect, maar helaas waren we 0,6 seconden te langzaam. Leverde wel een vijfde plaats op, maar ja, daar hebben we nu niets meer aan. We waren niet binnen de tijd en dus geen u’tje. Ook het vast parcours ging super, alleen begon ik voor een tunnel een heel klein beetje te aarzelen. Meneer de keurmeester gaf meteen een weigering en ook hier was het dus afgelopen met ons u’tje. Nou zeg, laten we hopen dat we de volgende keer meer geluk hebben. Desondanks gingen we heel vrolijk naar huis, wat hebben we weer goed gelopen. Moet alleen een beetje sneller.


Slot Well in de winter

Romy is volop bezig met de Gehoorzame hond I en mijn vrouwtje zegt dat ze het gewoonweg uitstekend doet. Voorroepen op meters afstand doet ze als de beste, hoeft niet eens te worden vastgehouden. Ze blijft netjes zitten tot het vrouwtje haar roept. En wat ik heel knap vind is dat ze het commando voorruit al kent. Romy moet blijven zitten, het vrouwtje loopt een paar meter voorruit, legt een speeltje neer, gaat weer naar Romy terug en roept ‘voorruit’. En Romy rent naar het speeltje. Echt superknap. Dat is voor de agility een heel belangrijk commando, dus moet Romy dat goed onder de knie krijgen. Maar ja, daarover hoeven we ons geen zorgen te maken, denk ik.

En nu is de sneeuw ineens weg


Naast alle wedstrijden en trainingen hebben we natuurlijk ook ontzettend genoten van al die sneeuw de laatste weken. Telkens weer is het hier wit. Prachtig weer voor wandelingen. Dat is echt genieten. Maar eerlijk gezegd heb ik het nu een beetje met de winter gehad. Verheug me weer op de lente. Zo, nu zijn jullie weer helemaal bijgepraat, dus tot de volgende keer.


zondag 8 januari 2017


Het nieuwe jaar is begonnen


Net als in andere jaren werd het nieuwe jaar door veel mensen begroet door een hoop geknal. Ik begrijp echt niet wat mensen daaraan vinden, voor ons hondjes is dat één en al verschrikking. En niet alleen voor ons, voor alle dieren. Deze keer werd bij ons heel veel en vooral heel lang geknald. De eersten begonnen al op Kerstavond!!! En de laatsten zijn nog steeds aan de gang!!! Echt onvoorstelbaar.

De eerste sneeuw voor Romy


Zoals jullie inmiddels weten, houd ik helemaal niet van lawaai en geknal. Het liefst zou ik geen  stap buiten willen zetten als er zo geknald wordt, maar ik moet natuurlijk naar buiten om mijn behoeften te doen. Romy is ook in dat opzicht totaal anders, zij was er helemaal niet van onder de indruk. Dat heeft mij goed geholpen en daarom ging het dit jaar iets beter dan in voorgaande jaren. Soms heb je inderdaad iets aan haar.





Soms doet ze echter dingen, daar sta je versteld van. Een paar dagen geleden lag ze ’s avonds in de keuken op de grond. Was op haar botje aan het kauwen, dus hebben we er verder niet naar gekeken. Op een gegeven moment ging het vrouwtje naar de keuken en wat zag zij? Was Romy met een vaatdoek bezig, waar ze een groot gat in gebeten had. Jullie hadden haar moeten zien. Oh, wat kan mijn zusje toch onschuldig kijken. Er was geen enkele twijfel mogelijk, Romy had het niet gedaan!



Toen we gisterochtend wakker werden, was het ineens winters bij ons. Het had gesneeuwd en overal was het wit. Superleuk. Had graag samen met Romy in de sneeuw willen spelen, maar dat kon niet, want we moesten naar de derde wedstrijd van de wintercompetitie. De baasjes waren daar eigenlijk niet blij mee, want er werd voor gisteren heel slecht weer voorspeld. Overal lag sneeuw en later op de dag zou het gaan ijzelen. Gelukkig viel het ’s ochtends nog mee en we hoefden deze keer ook niet ver te rijden.

Romy 30 weken oud

In de manege was het stervenskoud. Het vrouwtje had talloze truien over elkaar aan gedaan, waardoor ze amper kon bewegen, maar zelfs dat hielp niet. Gelukkig was de manege groot genoeg om een beetje te kunnen rennen. Daar kregen we het toch weer warm van en zo viel het uiteindelijk eigenlijk mee. En het vrouwtje en ik moesten natuurlijk ook nog onze parcoursen lopen. Het vast parcours ging helemaal geweldig. Geen enkele fout. Dat kon je niet van iedereen zeggen. Slechts vier combinaties, en daar horen wij dus bij, hebben het parcours foutloos gelopen.

De jumping ging op zich ook prima, maar helaas heb ik een paaltje overgeslagen. Het vrouwtje heeft dat niet gezien en we liepen gewoon door. Meneer de keurmeester hield meteen zijn armen gekruist, hetgeen betekent dat we een diskwalificatie hadden. Tja, zo gaat dat. Waren we natuurlijk niet zo blij mee. Moet toch beter opletten bij de palen. Maar er zijn zoveel dingen waar ik aan moet denken. Alle raakvlakken moet ik raken. Dat lukt me de laatste tijd goed, want dat heb ik uitgebreid met het vrouwtje geoefend. En alle paaltjes moet ik netjes nemen. Pfff, dat valt soms niet mee om dat allemaal te onthouden.

De estafette, die we samen met ons team moesten lopen, was bijna dezelfde dan de vorige twee keren. Alleen moest ik de op een na laatste horde van de andere kant springen. Het vrouwtje maakte zich daar toch een beetje druk over, maar dat was nergens voor nodig. Ik deed het gewoon perfect. Helaas deed de rest van ons team ons dat niet na. Alleen diskwalificaties.



Toen de uitslagen van het vast parcours werden opgehangen, ging het vrouwtje meteen nieuwsgierig kijken. Romy en ik mochten deze keer niet met haar mee, in de kantine waren hondjes namelijk niet welkom. Wel konden we het vrouwtje daar zien staan. Ik zag dat ze een paar vingers opstak, maar snapte er verder niets van. Ineens riep echter de baas: “Jullie zijn vierde geworden”, en vervolgens kreeg ik een hele dikke knuffel van de baas.


Verstoppertje spelen


Jeetje, ik werd er wel een beetje stil van. Vierde!!! En dat op de wintercompetitie waar zoveel toplopers lopen. Dat is dus een hele prestatie. Na afloop van de wedstrijd mocht het vrouwtje een rozet voor de vierde plaats in ontvangst nemen. Ben echt trots op ons, wat doen we het de laatste tijd toch goed.

4e plaats wintercompetitie VP

Vanmiddag hebben we een wandeling gemaakt langs de Maas. De meeste sneeuw is alweer verdwenen, maar dat maakt niet uit. Romy en ik hadden heel veel lol samen. Is echt leuk om een zusje te hebben. Desondanks mis ik mijn kleine vriend Wibi nog steeds. Was altijd zo gezellig met hem op de bank.


vrijdag 30 december 2016


Een treurig einde


Een paar dagen vóór de Kerst viel het de baasjes op dat Wibi heel erg afviel. Zoveel afvallen is nooit goed, dus zijn de baasjes donderdag vóór de Kerst naar de dierenarts gegaan. Daar werd Wibi grondig onderzocht. Wibi bleek een grote tumor te hebben tussen de lever en de darmen. De dierenarts zei dat ze daaraan eigenlijk niets kunnen doen. Op zo’n plek kunnen ze een tumor bijna nooit helemaal verwijderen en zelfs als dat zou lukken dan was het maar de vraag of dat zou helpen, want waarschijnlijk waren er al uitzaaiingen.


Wibi (C'Etan van Vyomesh)



Toen de baasjes met Wibi van de dierenarts terugkwamen, zag ik meteen dat ze heel slecht nieuws hadden gekregen. De baasjes waren volledig in shock, dat hadden ze echt niet verwacht. Wat zo’n tumor precies betekent, weet ik niet, maar dat het niet goed ging met mijn kleine vriend, dat merkte ik wel. ’s Avonds heb ik – net als meestal – samen met Wibi op de benen van mijn vrouwtje gelegen. Ook heb ik uitgebreid de oortjes en het gezicht van hem gewassen, want dat vindt hij altijd heel erg fijn en ik ook. Helaas was dat de allerlaatste keer dat we zo knus met zijn drietjes op de bank lagen. Tijdens de Kerst ging het steeds meer achteruit met mijn kleine vriend. Hij wilde steeds minder eten en dinsdag wilde hij niet eens meer drinken. Dinsdagmiddag hebben de baasjes Wibi moeten laten inslapen.

5 september 2006 - 27 december 2016



Ik ben heel erg treurig dat mijn kleine vriend er niet meer is. Hij was er al toen ik hier kwam wonen en van het begin af aan was hij mijn vriend, ook al zijn we nogal verschillend. Samen knuffelen vonden we allebei heel gezellig, heel dicht bij elkaar. Dat ik graag achter een bal aanloop, met pluche schapen en andere dingen door het huis loop, daar snapte hij helemaal niets van, want spelen was niets voor Wibi. Hij was meer van de afdeling sloop. Kledingkasten leeghalen, koffiezetapparaat uit elkaar halen, en zulke dingen. Dat zijn voor mij onbegrijpelijke dingen. Maar desalniettemin konden we het heel goed met elkaar vinden. Rust zacht mijn kleine vriend, ik mis je heel erg.

Mijn lieve kleine vriend

vrijdag 23 december 2016

Fijne Kerstdagen


Het is weer zover: Kerst staat voor de deur en daarom willen de baasjes, Romy en ik iedereen fijne feestdagen wensen. Voor Romy is het de eerste Kerst, maar dat vindt ze eigenlijk niet echt spannend. Tot mijn grote verbazing staat de kerstboom nog steeds. Ziet er wel een beetje raar uit dit jaar. De baasjes hebben namelijk geen ballen aan de onderkant opgehangen. Tja, waarom zouden ze dat gedaan hebben? Misschien hebben ze toch al rekening gehouden met mijn zusje, die als een gek onder de boom langs rent? Zijn soms slim, mijn baasjes.

Fijne Kerstdagen


Het vrouwtje en ik hadden het de laatste week hartstikke druk met wedstrijden. Afgelopen zaterdag hebben we meegedaan aan de wedstrijd van de sheltie vereniging. Was echt een superleuke dag, alleen maar shelties. Romy had het meteen helemaal naar haar zin. Ze heeft  iedere sheltie die we tegenkwamen begroet. En we kwamen er nogal veel tegen.



Er waren twee soorten wedstrijden: voor de A een separate en voor de B1 en de C een gezamenlijke open wedstrijd, waarvan het niveau meer op C niveau ligt dan op B1 en dus is het allemaal een stuk moeilijker. Laat ik voor de afwisseling een keer met de uitslag beginnen: bij zowel het vast parcours als de jumping hebben we een diskwalificatie gehad, maar dat is helemaal niet erg, want het vrouwtje en ik zijn supertrots op onszelf. Klinkt een beetje raar, maar toch is het zo. Alle moeilijke dingen deden we namelijk helemaal perfect, alleen de simpele dingen gingen helaas fout. We hebben toch aangetoond dat dat niveau voor ons haalbaar is.

Romy 27 weken


Maandags ging het meteen verder, daar stond namelijk de derde wedstrijd om de Trustcup op de planning. In tegenstelling tot zaterdag ging het hier helemaal perfect, beide parcoursen foutloos gelopen en op het vast parcours zijn we derde geworden. Helaas hebben we de Trustcup niet gewonnen, maar dat maakt niet uit. We hebben heel veel plezier gehad en dat is wat telt.

 
3e plaats op het VP van de Trustcup

Woensdag hebben we normaal gesproken training, maar die was nu afgelast. In plaats daarvan was er een onderlinge wedstrijd. Eigenlijk was het vrouwtje het liefst thuis gebleven, want ze voelde zich helemaal niet lekker. Ze is behoorlijk verkouden en continu aan het hoesten, dat loopt niet zo lekker. Maar we hadden ons opgegeven voor de wedstrijd, dus wilden we onze trainer niet teleurstellen. We zijn dus gegaan. Het waren uitdagende parcoursen, maar wel hele leuke. Het vrouwtje en ik liepen beide parcoursen helemaal foutloos, ondanks de minder leuke omstandigheden. Het was behoorlijk aan het regenen en binnen de kortste keren waren we allemaal kletsnat. En het vrouwtje was continu aan het hoesten en niezen.

 
1e plaats onderlinge wedstrijd KC Uden

Toen iedereen klaar was, was er zelfs een prijsuitreiking met echte bekers. Nou, daar hadden we niet op gerekend. Het waren echt leuke bekers, maar de kans op zo’n beker was vrij klein. Voor de B1 medium en small was er slechts één gezamenlijke beker. Tot onze verbazing hoorden wij ineens onze namen. Echt ongelofelijk!!! Wij zijn eerste geworden. Wie had dat gedacht. Megatrots gingen we met onze beker naar huis. Ook de baas was apetrots op ons en er werd meteen uitgebreid geknuffeld toen we thuis waren. Wat een leuke afsluiting van het jaar. En nu gaan we van de feestdagen genieten.