vrijdag 1 september 2017

Op naar Speyer


Vorige week was het eindelijk zover: de baasjes kregen vakantie. Ik verheug me altijd heel erg op die periode. Wekenlang samen met beide baasjes. Meestal doen we dan ook hartstikke leuke en spannende dingen, daarom kijk ik altijd naar die periode uit. Ook anders doen we natuurlijk veel leuke dingen, maar als de baasjes vakantie hebben is het toch anders. Vaak gaan we dan namelijk op reis en dat vind ik altijd super.

 
Kasteel Schwetzingen

In de eerste week van de vakantie bleven we thuis, dus ik was toch een beetje teleurgesteld. Maar eergisteren werden ineens de koffers gepakt. Yes!!! Het was dus zover. We gingen weg. Gisterochtend zijn we met zijn allen in de auto gestapt en vertrokken. Het vrouwtje vertelde dat we naar een plek gaan die Speyer heet. Die ligt ergens in het zuiden van Duitsland. Het was eigenlijk niet echt ver rijden, binnen een uur of vier zouden we er zijn. Helaas waren er talloze wegwerkzaamheden, waardoor de reis toch iets langer duurde dan gepland. Romy en ik hadden er weinig last van. We hebben lekker op de achterbank geslapen.




Gisteravond hebben we even door Speyer gewandeld, maar aangezien het al laat was, was dat geen al te uitgebreide wandeling. Vandaag zouden we echt ergens naartoe gaan. Dat deden we ook en wel naar een kasteel in Schwetzingen.




Eh, ik snap dat niet. Waarom zijn we eigenlijk in een hotel in Speyer gaan zitten als we vervolgens naar Schwetzingen gaan? Was het niet praktischer geweest als we meteen naar die plaats waren gegaan? De baasjes vonden van niet. Oké, zal wel een mensending zijn, waar wij hondjes niets van snappen.




Ik wist eigenlijk niet wat me te wachten stond met dat kasteel. Vaak is dat voor ons hondjes een beetje saai. Eerst gaat het ene baasje zo’n kasteel van binnen bezichtigen en vervolgens het andere baasje, dus moeten we altijd met één baasje buiten wachten. Tot mijn verbazing werd er deze keer echter niets binnen bezichtigd, het ging namelijk om het park.




Wauw, wat een heerlijk park. Je kan uren wandelen zonder dat het saai wordt. In het park staan verschillende gebouwen, onder andere tempels en zelfs een moskee. We mochten dus gewoon samen met de baasjes het park verkennen. Dat was echt genieten.

 
De moskee

Morgen gaat onze reis verder, zegt het vrouwtje. Het is namelijk de bedoeling om nog verder naar het zuiden te gaan. Je schijnt daar bergen te hebben, waar we samen met de baasjes kunnen wandelen. Nou, ik laat me verrassen.

 
Vorst Carl Theodor met zijn minnares op een varken

zondag 20 augustus 2017

Herfst in augustus


Zoals ik onlangs al geschreven heb, valt het dit jaar niet mee met het weer. De afgelopen weken was het voortdurend aan het regenen en niet een beetje ook. Soms viel het echt met bakken uit de hemel. Zo had ik me de zomer eigenlijk niet voorgesteld. Een beetje zon en aangename temperaturen vind ik toch wel heel erg fijn. Gelukkig is de zomer nu toch weer teruggekomen. Duimen dat het zo blijft.




Ondanks het slechte weer hebben we de afgelopen weken toch een paar uitstapjes gemaakt. Op 6 augustus zijn we in de Tuinen van Appeltern geweest. Over het algemeen komen we daar heel vaak, maar dit jaar was het nu voor het eerst. Dus dat was volop genieten. In de tuinen staat nu alles in bloei. Dat is niet alleen prachtig om te zien, het ruikt ook overal heerlijk. Romy en ik konden geen genoeg krijgen van al die geurtjes.

 
Dat ruikt lekker...

Ook waren we regelmatig aan de Waal en Maas, zodat we achter ons balletje aan konden rennen. Dat is dan weer het voordeel van slecht weer: de toeristen en andere dagjesmensen blijven lekker thuis en wij hoeven dus nergens voor uit te kijken. Bij warm weer trekken heel veel mensen naar de strandjes langs de Maas en dan is er geen ruimte meer voor ons om te rennen.

 
Romy 14 maanden

Met de wedstrijden ging het de afgelopen periode helaas niet zo goed. Op 5 augustus zijn we ’s ochtends afgereisd naar Hilversum voor de wedstrijd bij KC Gooi- en Eemland. Ik had me daar heel erg op verheugd en had er echt superveel zin in. Toen we uitgestapt waren en Romy en ik met het vrouwtje naar het clubgebouw wilden lopen, bleek ik echter ineens nog maar op drie pootjes te kunnen lopen. Mijn linker achterpootje was rood en deed zeer. Blijkbaar was ik ’s ochtends ergens met mijn pootje ingetrapt.




De baasjes beslisten dat dat geen nut heeft, dus werden Romy en ik weer in de auto gezet en gingen we naar huis. Ik was het eigenlijk niet helemaal eens met die beslissing, maar als het om mijn gezondheid gaat, heb ik helaas niets te vertellen. Gezondheid is het belangrijkste dat er is, zeggen de baasjes, en die gaat altijd voor. Thuis aangekomen werd mijn pootje met een of andere zalf ingesmeerd en gelukkig kon ik een paar uur later alweer prima lopen.

 
Appeltern in augustus

Afgelopen zaterdag ging het gelukkig weer prima met mij en mocht ik samen met mijn vrouwtje de wedstrijd in Amersfoort lopen. We deden het geweldig. Op de jumping foutloos, maar helaas 4,10 seconden te langzaam voor een u’tje. Ook het vast parcours ging lekker, alleen miste ik weer het raakvlak van de kattenloop. Anders was dat een u’tje geweest, want nu waren we wel netjes binnen de tijd. Ik denk dat ik het raakvlak toch nog een keer goed moet trainen, want op die manier schiet het niet echt op.



zondag 23 juli 2017

Romy doet examen


Zoals jullie weten hebben het vrouwtje en Romy de afgelopen twaalf weken hard getraind voor de Gehoorzame Hond 2. Dat was niet altijd even makkelijk, want de helft van de tijd konden die twee niet aanwezig zijn. Wedstrijdlopen en cursus volgen is niet zo’n goede combinatie. Wel heeft het vrouwtje regelmatig met Romy thuis geoefend en dat zag er eigenlijk veelbelovend uit. Dus ik maakte me geen al te grote zorgen over het examen, maar mijn vrouwtje was er niet helemaal gerust op.

Romy 13 maanden


Gisteren was het zover: examen! Samen met de andere cursisten en hun hondjes stonden Romy en het vrouwtje op het veld van de hondenschool en moesten op aanwijzing van de examinator allerlei oefeningen doen. Voor en achter andere cursisten langs lopen, blijven zitten en liggen, voedsel negeren, enzovoort. Niet alle oefeningen gingen perfect, zoals het apporteren. Dat vindt Romy helemaal niets. Toen ze moest blijven zitten, ging ze liggen. Dus ja, dat was ook niet zo’n succes. Bij het voorroepen blonk ze echter helemaal uit. Alle andere hondjes moesten worden vastgehouden door de instructeur, Romy daarentegen bleef zelf zitten en stond pas op toen het vrouwtje haar riep. Ook het volgen, tanden laten zien en voedsel negeren waren geen enkel probleem.




Wat moet ik nog veel zeggen? Romy is natuurlijk geslaagd en wel met een ‘goed +’. Nou, ik wist dat van het begin af aan. Ik heb gewoon een heel slim zusje. Toen ik die cursus drie jaar geleden heb gedaan, ben ik overigens met hetzelfde cijfer geslaagd. Tja, de intelligentie zit blijkbaar toch in onze genen.

Samen aan de Waal


Vorige week waren we naar de promotiewedstrijd in Didam. We begonnen deze keer met het spel, waarvoor de keurmeester heel iets leuks had verzonnen. Er lagen talloze tunnels in het parcours en ik moest meerdere keren van verschillende kanten door die tunnels rennen. Hartstikke leuk!!! Ik weet niet hoe dat kwam, waarschijnlijk door al die tunnels, maar ineens was het vrouwtje de tel kwijt met de tunnels. In plaats van links af te slaan richting de palen, stuurde ze mij naar rechts de volgende tunnel in. Mij maakt dat uiteraard niets uit, maar meneer de keurmeester werd daar niet zo vrolijk van en gaf ons een diskwalificatie.



Het vast parcours ging prima, helemaal foutloos, maar 0,68 seconden te langzaam. En we hebben echt hard gelopen, maar helaas niet snel genoeg. Bij de jumping lagen ook diverse tunnels, dus ik had er helemaal zin in. Het ging allemaal prima, tot we bij de eerste tunnel kwamen. Het vrouwtje stuurde me de tunnel in. Wat me toen bezielde weet ik eigenlijk niet zo precies, maar ik dacht laat ik maar weer uit hetzelfde gat eruit komen, dat scheelt wat tijd. Het vrouwtje had dat helemaal niet door en we liepen vrolijk verder. Ging helemaal geweldig. Wat wel vreemd was, was dat niemand stond te juichen toen we klaar waren. Toen hoorde het vrouwtje dat ik de tunnel weer uitgekomen ben. Oeps, sorry vrouwtje, zal het niet meer doen.



Voor ons dus helaas geen u’tjes deze keer. Jammer, maar ja, we hebben ons best gedaan en vooral hebben we een hoop plezier gehad. De volgende keer gaat het hopelijk weer een stuk beter.

maandag 10 juli 2017

Nieuwe kleding voor de baasjes


Eigenlijk hebben wij hondjes het makkelijk: we zien er altijd perfect uit, hoeven ons nooit af te vragen welke kleding we vandaag aan moeten, en onze vacht is voor ieder weer geschikt. We hebben daardoor tijd om ons met de echt belangrijke dingen van het leven bezig te houden. Het onderwerp kleding kost de mensen een hoop tijd, heb ik het idee, en dat is eigenlijk zonde van de tijd.




Onlangs hebben de baasjes vastgesteld dat ze niet meer genoeg kleding hebben voor de zomer. Het baasje moest een paar t-shirts en schoenen hebben en het vrouwtje t-shirts. Gisteren zijn we daarom met zijn allen naar de winkels om iets te kopen. Eerst de kleding, daarna de schoenen.

Het baasje was snel klaar, maar dat is ook niet zo vreemd, want hij heeft altijd hulp van het vrouwtje, die meezoekt. Ook met het vrouwtje ging het relatief snel. Binnen een paar minuten had zij een stapeltje met t-shirts op haar arm, die ze wilde kopen. Ik was helemaal opgelucht, ging echt snel deze keer. Nog even afrekenen en daarna kunnen we iets leuks doen, dacht ik. Maar ja, met mijn vrouwtje weet je het maar nooit.

 
Genieten!!!

De shirtjes hingen aan de ene kant van de winkel. Vreemd genoeg zag ik het vrouwtje steeds meer naar de andere kant van de winkel gaan, waar vooral jurken hingen. Oh nee, dacht ik meteen, het zal toch niet weer zover zijn? Als mijn vrouwtje jurken ziet is het einde zoek. Ze gaat dan eindeloos passen tot ze eindelijk de perfecte jurk gevonden heeft. Het moet niet zomaar een jurk zijn, nee, het vrouwtje heeft wel bepaalde eisen. Het liefst eentje met vrolijke kleuren, waar het vrouwtje helemaal blij van wordt.

Ik had het helaas goed ingeschat. Een paar seconden later stonden we daadwerkelijk voor de rekken met al die jurken en het vrouwtje begon meteen te zoeken. ‘Oh, die is leuk’, hoorde ik haar roepen, ‘oh, en die ook’. Vóór we het wisten had ze een hele stapel met jurkjes op haar arm, die ze vervolgens allemaal ging passen.




Met iedere nieuwe jurk kwam ze even de paskamer uit, zodat wij onze mening konden geven. Ik moet toegeven dat zij een goede smaak heeft, ze zag er in iedere jurk prachtig uit. Welke van de jurken zou het worden? Als het om jurken gaat kan het vrouwtje gewoonweg geen beslissing nemen. Uiteindelijk verlieten we de winkel met maar liefst drie prachtige jurken met vrolijke kleuren en met een dolblij vrouwtje.




Vandaag was het helemaal onze dag en gingen we naar de Waal. Bij de Maas is door de hitte van de afgelopen weken bijna het hele gras verbrand, maar bij de Waal valt dat reuze mee. Bijna alles groen en ook de bloemetjes doen het goed. Heerlijk gewandeld en heel veel lol gehad.




Afgelopen vrijdag mocht Romy bij dezelfde agilitytrainer beginnen, waar ik al ruim twee jaar train. Toen het vrouwtje hoorde dat Romy mocht meedoen, sprong ze een gat in de lucht, want we hadden er al rekening mee gehouden dat het veel langer zou duren vóór ze aan de beurt zou komen. Romy is in de groep het hondje met de minste ervaring en ook het jongste hondje, maar dat viel helemaal niet op. Romy deed het allemaal geweldig, petje af. Ben soms echt trots dat zij mijn zusje is.

zondag 2 juli 2017

Romy is nu één jaar


Op 10 juni was het zover: de eerste verjaardag van mijn kleine zus. Net als ik heeft Romy een matras gehad en natuurlijk de vakantie in Zeeland, maar die is inmiddels achter de rug. Veel tijd om de verjaardag te vieren hadden we helaas niet, want de laatste weken zitten we nagenoeg ieder weekend op een wedstrijd, zo ook op 10 juni.



Het vrouwtje en ik hebben een nogal succesvolle periode achter de rug. Op 3 juni hebben we in Uden ons 3e en 4e u’tje gelopen. Op 10 juni in Bemmel het 5e u’tje en bij het spel werden we zelfs eerste. Wauw, onze eerste 1e plaats, we zijn er echt trots op. Op 25 juni liepen we het 6e u’tje. Helaas geen u’tje op het vast parcours, want ik had weer de afloop van de kattenloop niet helemaal goed. Ook gisteren in Culemborg hebben we het heel goed gedaan, maar zowel bij het vast parcours als bij de jumping een weigering bij de tunnel. Wel bij het spel 4e. We hebben nu in totaal al 6 u’tjes, dat schiet wel lekker op. Nu nog twee u’tjes op het vast parcours en dan promoveren we naar de 3e graad. Zal toch beter bij de kattenloop moeten opletten.



Ook Romy is inmiddels met agility begonnen. Het vrouwtje zegt dat ze het al heel goed doet, alleen is ze nog nogal wild. Ze kan veel harder lopen dan ik, dus dat is voor het vrouwtje ook even wennen. Ze kent inmiddels van ieder toestel de naam, dat is wel makkelijk. Als het vrouwtje nu ‘tunnel’ roept, rent Romy gewoon door de tunnel en kan het vrouwtje alweer naar het volgende toestel. Helaas heb ik die twee nog niet samen zien lopen, weet alleen wat het vrouwtje altijd verteld, maar ik geloof haar meteen. Ze zegt dat alle mensen verbaasd zijn, als ze die twee razendsnel door het parcours zien rennen. Dat is inderdaad echt iets voor mijn zus. Rennen kan ze als de beste.




Met de Gehoorzame Hond 2 is Romy bijna klaar, de vraag is nu of ze voor het examen zal slagen. Door al die wedstrijden van mij moeten Romy en het vrouwtje namelijk vaak de lessen missen. Het vrouwtje oefent wel met haar thuis, maar dat is toch iets anders. In principe doet ze alle oefeningen heel goed, alleen het apporteren wil er niet in bij haar en juist dat is één van de verplichte onderdelen van de cursus. Ik heb daar alle begrip voor, was ook niets voor mij. Waarvoor moet een gehoorzame hond dat leren? Ik kan uitstekend mijn bal apporteren, meer hoef ik niet te weten, volgens mij. Het is nu nog drie weken tot aan het examen, dus nog veel werk aan de winkel.


Wat is het toch leuk aan de Maas!!!


Helaas valt de zomer tot nu toe niet mee: het is of te heet of aan het regenen. Een paar dagen geleden viel je bijna om van de hitte. We zijn met het vrouwtje alleen naar de dichtstbijzijnde uitlaatplek zo’n honderd meter verderop, maar zelfs dat was eigenlijk al te veel. Onder mijn pootjes voelde het heel warm, de hete zon op mijn vacht, tropische temperaturen, nee, echt niets voor mij en voor Romy trouwens ook niet. We waren telkens blij dat we weer naar huis terug konden. Op de koude tegels was het goed vertoeven. Het vrouwtje heeft denk- en zoekspelletjes met ons gespeeld, zodat we een beetje afwisseling hadden. Hartstikke leuk, we zijn nu echt slimme meiden, maar heel eerlijk gezegd vind ik een wandeling met het vrouwtje toch een stuk leuker. Maar ja, veel te heet voor zoiets.




Na regen komt zon, zeggen ze, maar dat houdt ook in dat na zon ook weer regen komt, toch? Op de wedstrijd gisteren en in Deventer zaten we in ieder geval in de regen. Voor ons is dat eigenlijk niet zo erg, want Romy en ik gaan lekker in de tent liggen waar het droog is. Maar het vrouwtje moet tussendoor het parcours verkennen, die wordt dus nat. Ze kan ook niet met een regenjas aan lopen. Ook was het oppassen geblazen met het lopen, het gras was namelijk nogal glad.




Gelukkig is het weer vandaag een stuk beter. Vanochtend nog een paar druppels, maar voor de rest droog en zelfs wat zon. Dus direct er op uit getrokken en naar de Maas gegaan. Oei, wat is dat toch fijn. Door het koude weer waren gelukkig ook alle dagjesmensen thuis gebleven, zodat Romy en ik het hele gebied voor ons hadden. Weer echt genoten.


Vandaag is het overigens precies een jaar geleden dat ik samen met de baasjes naar Friesland ben afgereisd om Romy uit te kiezen. Toen was ze nog zo’n heel klein pupje en nu is ze bijna een volwassen dame. Ik zou haar absoluut niet meer willen missen, wat is het toch fijn om zo’n kleine zus te hebben.

zondag 28 mei 2017

Nog een verjaardagscadeau


Voor mijn verjaardag op 30 april heb ik allerlei leuke dingen gehad: we waren met de sheltie vereniging naar de hondenspeeltuin en dan heb ik nog een super matras gehad, waar ik heerlijk op kan slapen. Ik was helemaal blij met mijn cadeaus. Het vrouwtje zei echter tegen mij dat dat nog niet alles is. Ik zou namelijk nog iets krijgen, maar dat was nog niet beschikbaar op mijn verjaardag. Bovendien zou dat een cadeau zijn dat ik samen met Romy zou krijgen. Ik snapte er helemaal niets van. Zoals gebruikelijk verklapte het vrouwtje helemaal niets, dus moest ik gewoon rustig afwachten.

 
Windmolen bij Neeltje Jans

Woensdagochtend zei het vrouwtje ineens dat het nu eindelijk tijd is voor het cadeau. Ik liep meteen door de hele kamer om op zoek te gaan, want als ik er als eerste bij ben kan ik het uitpakken en niet Romy, dacht ik bij mezelf. Maar nergens stond een doos of iets dat er niet thuishoort. Wilde mijn vrouwtje me nu voor de gek houden? Vond dat toch niet zo leuk. Al snel bleek dat het cadeau niet in huis is, maar dat wij ergens naartoe moeten. Hè, misschien nog een keer naar een hondenspeelplaats?




Ik zag dat het baasje de tent in de auto deed. Die nemen we alleen mee als we naar een wedstrijd gaan. Was dat mijn cadeau? Nee hoor, kon ik me echt niet voorstellen. In ieder geval stapten we allemaal de auto in en vertrokken wederom met onbekende bestemming. Zo’n anderhalf uur later arriveerden we bij een appartementencomplex in Veere, waar de baasjes op de benendenverdieping een ruim appartement gehuurd hadden. “Hier is jullie cadeau”, zei het vrouwtje, “een vakantie in Zeeland”. Wauw! Wat gaaf! Ik was helemaal perplex. Hoeveel hondjes zullen wel een vakantie voor hun verjaardag krijgen?

 
Strand van Burgh-Haamstede

’s Middags hebben we een wandeling gemaakt naar Veere. Het appartement lag iets buiten het centrum, maar binnen tien minuten stonden we in het centrum. Ik ben er al een keer geweest en sommige dingen kon ik me nog goed herinneren. ’s Avonds was het eindelijk zo ver: we mochten naar het strand van Vrouwenpolder. Ik hoopte zo dat we daar los mogen, maar na de teleurstelling in Friesland had ik daar toch mijn twijfels over. Het vrouwtje stelde me gerust. Hier in Zeeland mogen we gewoon los op het strand. Niet de hele dag, maar wel tussen 19:00 uur ’s avonds en 10:00 uur ’s ochtends. Nou, dat lijkt mij een prima compromis. Overdag is het vaak toch te warm voor ons, wij komen liever ’s avonds als het al een stuk afgekoeld is. Wat moet ik jullie vertellen? Het was echt genieten, Romy en ik hebben uitgebreid kunnen rennen. Heerlijk.




De volgende dag hadden we wedstrijd en wel in Wilhelminadorp, dat ook in Zeeland ligt. Nu snapte ik ook waarom de tent mee moest. Ook dat was een super dag. Alle drie de parcoursen foutloos gelopen. Bij de jumping waren we helaas net iets te langzaam, desalniettemin toch nog een 10e plaats. Het vast parcours ging helemaal geweldig: u’tje en tevens 4e plaats. We zijn er echt blij mee. Ook het spel hebben we goed gelopen: 9e plaats.

Het was donderdag vrij warm, maar het was in principe goed te doen. Het vrouwtje was samen met ons tussen twee tenten in gaan zitten, waar we lekker in de schaduw konden liggen. Bij het clubgebouw hadden ze voor ons hondjes zwembadjes neergezet, waar Romy en ik regelmatig naartoe mochten om de pootjes te koelen. Volgens mij was mijn vrouwtje daar wel een beetje jaloers op, want zij kan ook niet zo goed tegen warm weer. Ze moest wel even wachten, tot we later op de avond naar het strand van Domburg gingen.




Vrijdagochtend hebben we een kort uitstapje naar Zierikzee gemaakt, dat op Schouwen-Duivenland ligt. Veel was er helaas niet te zien en aangezien de temperatuur snel opliep, hebben we snel weer ons appartement in Veere opgezocht. ’s Avonds weer een uitstapje naar het strand, deze keer naar Burgh-Haamstede, dat volgens de reisgids het rustigste strand van heel Zeeland heeft. Toen we ’s ochtends van Zierikzee terugkwamen, waren we er al langsgereden. Nou, toen had je niet gedacht dat het hier rustig zou zijn, niet één parkeerplaats te vinden, maar ’s avonds zijn er inderdaad slechts weinig mensen.

 
Vuurtoren van Burgh-Haamstede

Het is daar in ieder geval heel anders dan bij de stranden in Vrouwenpolder en Domburg. Bij de eerste twee heb je een hoop trappen om naar het strand te komen. In Burgh-Haamstede wandel je op een pad tussen de duinen, met uitzicht op een vuurtoren. Dat vond ik een stuk leuker. Het strand zelf was ook fantastisch. Heel breed en nagenoeg geen mensen. Romy en ik hebben dus weer uitgebreid kunnen rennen. Helaas kan ik Romy niet meer bijhouden, ze kan echt zo hard lopen, dat is niet normaal. Ze heeft ook een heel aparte techniek, ze loopt een beetje als een haas. Eerst zet ze af met haar achterpoten, dan vliegt ze een paar meter door de lucht en vervolgens zet ze weer heel even haar achterpoten op de grond en vliegt verder. Het ziet er echt spectaculair uit.

 
Zonsondergang in Domburg

Helaas ging de tijd veel te snel voorbij. Gisterochtend moesten we alweer onze spullen pakken en gingen we naar huis terug. Heel erg jammer. Romy en ik hebben ontzettend van ons reisje genoten. Al die stranden, heerlijk. Wat een leuke provincie, dat Zeeland, helemaal geschikt voor ons hondjes.

zondag 21 mei 2017

Natuurtalent

Op 13 mei hadden we wedstrijd in Delft, waar we helaas niet zo goed gepresteerd hebben. De jumping ging op zich echt prima, alleen ging aan het eind weer iets mis. Ik sprong twee keer over een horde en ja, dan ben je natuurlijk meteen gediskwalificeerd. Bij het vaste parcours sprong ik iets te enthousiast van de kattenloop af. Ja ja, ik weet dat dat niet mag, het vrouwtje heeft mij dat al heel vaak uitgelegd en tijdens de training loop ik er ook altijd netjes vanaf. Maar training is toch iets anders, vind ik.



Het erge was dat we het spel helemaal verprutst hebben. Het spel telt namelijk mee voor de NK Teams. Ons team stond er tot nu goed voor: we waren vierde en dat betekent dat we door mogen naar het NK. Door dat gepruts van ons – en helaas ook van alle andere teamgenoten – staan we nu op de zesde plaats en slechts de eerste vijf mogen naar het NK. We hebben nog twee kansen om punten te behalen, maar of dat nog zal lukken?



Een dag na de wedstrijd zaten we ’s ochtends vroeg alweer in de auto. Het vrouwtje had Romy namelijk opgegeven voor een jonge honden agility workshop in Hoogerheide, om haar alvast een beetje kennis te laten maken met deze fantastische sport. Volgens het programma zou Romy leren om vooruit gestuurd te worden, een beetje zelfstandig te zijn en gemotiveerd te raken. Nou, dat leek me geen probleem, want als het vrouwtje tien meter verderop een bal neerlegt en vervolgens vooruit roept, dan rent mijn kleine zus als een gek naar de bal. En zelfstandig en gemotiveerd is ze zeer zeker.



Al snel bleek echter dat de drie andere cursisten en honden, die overigens ook allemaal van de leeftijd van Romy waren, al enorme ervaring hadden. Hond kort over een horde sturen, op meters afstand een tunnel insturen, en zelfs toesteldiscriminatie schenen die combinaties al allemaal onder de knie te hebben. Ik zag mijn vrouwtje toch wat bleek om de neus worden. “Jeetje”, hoorde ik haar tegen de baas zeggen, “we staan hier straks compleet voor schut”. Tja, ook ik vreesde het ergste, want Romy wist niet eens wat een horde is. Ik dacht dat wordt straks echt lachen, maar aan de andere kant had ik toch met mijn vrouwtje te doen. Ze keek heel zielig, mijn arm vrouwtje.

 
Ik kan ook lelijk kijken


Aangezien Romy nog niet mag springen, werden de latten direct boven de grond geplaatst en moesten zij daarom ook beginnen. Het begon vrij simpel. Nou ja, voor mij zou het vrij simpel zijn, want over een horde springen en vervolgens door een tunnel lopen, is nou niet echt het moeilijkste. Maar zoals gezegd: Romy heeft dat natuurlijk nog nooit gedaan. Tot mijn grootste verbazing stapte ze inderdaad over de horde en liep ze braaf door de tunnel. Hè, had ik dat wel goed gezien? Misschien heb ik een bril nodig? Dat kan toch niet? Maar ja hoor, Romy deed het inderdaad. Ging niet altijd even soepel, maar ze werd er steeds beter in.

Romy 49 weken


Romy bleef ons verbazen. Ze moest ook outjes leren. Voor degene die nu niet weten wat dat is: dat is als je van de andere kant over een horde moet springen. Dat had ze binnen een paar seconden door!!! Zo langzamerhand begon ik me een beetje dom te voelen, want ik heb dat heel lang moeten trainen en mijn kleine zus doet dat allemaal maar even. Het vrouwtje heeft me lief geknuffeld en me gerustgesteld. Het ligt niet aan mij, zegt ze, ze wist toen immers zelf niet hoe dat allemaal moet en nu weet ze dat wel. Daarom kan ze dat ook veel beter aangeven en weet Romy wat ze moet doen.

Het parcours werd steeds meer uitgebreid en nadat Romy wist wat out was, werd dat ook in het parcours ingebouwd. Het was inmiddels een lang parcours met meerdere horden en tunnels erin. Nu zou er een keer iets te lachen vallen, dat wist ik bijna zeker, want dat het vrouwtje en Romy dat samen kunnen lopen kon ik me echt niet voorstellen. Maar ja hoor, die twee renden daar razendsnel doorheen. Ik was totaal sprakeloos, echt waar. Mijn zusje is blijkbaar een natuurtalent. Ik was overigens niet de enige die verbaasd was, iedereen stond versteld.



Vandaag geen agility, maar een heerlijke wandeling door een prachtig natuurgebied dat de baas op internet gevonden had. Is slechts een paar kilometer van ons vandaan. Wat raar dat we dat niet eerder ontdekt hebben. Heerlijk rustig, met heel veel vogeltjes, en uitgebreide graslanden waar Romy en ik achter onze bal aan konden rennen. Wat mij betreft kunnen we daar vaker komen.